Een fraai gala met vernieuwd en jong ensemble

Ballet

Het Nationale Ballet Gala *** Het Zwanenmeer ****

Afgelopen weekend was het feest bij Het Nationale Ballet (HNB) met een gala vol highlights om het seizoen mee af te trappen én de reprise van 'Zwanenmeer' een dag later, waarmee het grootste balletgezelschap zich presenteerde met een vernieuwd en jong ensemble. Daaronder ook Michaela DePrince, de 19-jarige danseres uit Sierra Leone en het eerste 'zwarte zwaantje' sinds tijden in het nog altijd zo witte balletbastion. Zij stroomde door vanuit HNB's juniorendivisie naar de 'volwassen' groep. Een stevige vuurdoop voor DePrince en een seizoensopening voor solisten en corps om stevig de tanden in te zetten. Want het 'ballet der balletten' is en blijft dé toetssteen van elk dansgezelschap dat op academische leest is geschoeid. Fijn, zoals altijd, was Igone de Jongh als witte/zwarte zwaan Odette/Odile met de juiste ingebakken reserve om haar Siegfried - Vito Mazzeo: prins zoals een prins bedoeld is - het hoofd op hol te brengen. Frêle schoonheid rond verheven idealen, met knisperende witgesteven tutu's en fluks gedartel op spitzen.

Ook het gala de avond daarvoor stond in het teken van een focus op (neo)klassieke brille waarmee HNB onder directeur Ted Brandsen zich kan meten met de internationale top. Met huzarenstukjes uit klassiekers als Zwanenmeer en Diane et Acteon, en pareltjes van neoclassicistische dansmakers als Hans van Manen en Christopher Wheeldon, toonde dit gala echter ook aan dat de blik wijder moet zijn dan (neo)klassiek alleen. Want het werd wat voorspelbaar: de fabuleuze sprongenreeksen, de fantastisch ingeleefde duetten (vooral gastsolisten Marijn Rademakers en Hélène Brouchet waren subliem) en de met gevoel voor drama geënsceneerde defilé en finale van HNB, zijn juniorengezelschap en de studentjes van de Nationale Balletacademie.

Een beetje verrassend out-of-the-ballet-box-denken is heilzaam, de nodige verrassing, naast al dat doen waar je al goed in bent. Noodzakelijk ook, om niet van lieverlee te stranden.

Zelfgenoegzaam werd het bij de solo die stersolist Remi Wörtmeyer voor zichzelf creëerde: een uitstalkast van technisch kunnen, welhaast 19de-eeuws pronken met veren, zonder een kwetsbaar randje dat kunst nou eenmaal vereist. Een breekbaarheid waarmee het gouden danskoppel Jurgita Dronina en Isaac Hernández tijdens het gala wél wist te imponeren. Terecht zijn beide dansers dan ook onderscheiden met de Alexandra Radiusprijs voor het vermogen elkaar vleugels te geven.

Ook Het Balletorkest, het 'oude' Holland Symfonia dat zich presenteerde onder de nieuwe naam, kreeg de handen op elkaar. Wat een uitstekend orkest is dat, met een muzikale kleur om van te houden.

Voor speeldata Zwanenmeer: www.operaballet.nl

foto Angela Sterling

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden