TV-recensie

Een film met een goede boodschap, maar een slechte verpakking

Topman Heek en Thomas tijdens de ontvoering Beeld Maaike Bos

Weet je wat het punt is met jou?”, zegt topbankier Heek tegen de financieel activist Arne. “Je hebt wel gelijk, maar je gaat het nooit krijgen.”

Goed punt in de telefilm ‘De aflossing’ van Jorien van Nes over de financiële wereld. Je kunt wel schreeuwen, maar om gehoord te worden moet er een voedingsbodem zijn. En echte veranderingen kunnen alleen van binnenuit komen.

Daar gaat deze laatste telefilm van het seizoen over. De VPRO zond hem voor de tweede keer uit, want op 26 april keken vier miljoen mensen op een andere zender naar het onverwachte interview met de koning. Deze relevante film verdiende een tweede kans.

Maar jee, de film lijdt aan hetzelfde euvel als personage Arne: goede boodschap, slechte verpakking. Het verhaal en de dialogen zijn te ongeloofwaardig om je mee te voeren.

De film gaat over twee broers die de uitersten van het financiële systeem vertegenwoordigen. Arne (Gijs Naber) is de moralistische activist. Thomas (Waldemar Torenstra, die de film mede bedacht) is bankier. Hij handelde in de giftige financiële producten waaraan mensen failliet gingen in de crisis (renteswaps, derivaten).

Op de begrafenis van hun vader komen ze elkaar na lange tijd weer tegen. Ze leggen contact en Thomas probeert Arne te overtuigen dat de banken hun leven hebben gebeterd. Arne en zijn vriendin gaan mee naar een bankencongres over duurzaamheid, om te ‘luisteren’. Eenmaal daar haalt hij een publiciteitsstunt uit en in een opwelling ontvoert hij topman Heek (Porgy Franssen) van de A&P-bank waar Thomas werkt. Dan ontvouwt zich een tenenkrommend ongeloofwaardig scenario waarin Heek niet eens spartelt en ontvoerder Arne nauwelijks dreiging uitstraalt. Arne’s vriendinnetje laat Heek bij het tankstation ontsnappen, maar blijkt hem later gewoon teruggevonden te hebben in de donkere bosjes én overmeesterd. Hmm. En waarom doet Thomas eigenlijk mee aan de ontvoering van zijn eigen baas? Misschien om de schade te beperken, maar hij riskeert er de rest van zijn werkzame leven mee.

Activist Arne met zijn gouden buik-stunt op het bankencongres Beeld Maaike Bos

Uit de bocht

Het verband wordt pas tegen het eind duidelijk, maar dan is het publiek al weggezapt, vrees ik. Hun vader had helemaal geen hartaanval gehad. Zijn bedrijf met acht werknemers was failliet gegaan aan zo’n renteswap toen de rente daalde in plaats van steeg. Hij had een uitweg gezocht in een berg dodelijke pillen en drank. Thomas realiseert zich nu pas dat zijn geschuif met geld en kleine lettertjes geen spelletje is, maar mensen diep raakt.

In theorie een mooi verhaal. Het is net een oud-Griekse tragedie: zoon neemt afstand van vader, gaat zijns weegs en brengt door zijn handelen onbewust zijn vader ten val. Na de vadermoord moet hij boeten. Daar werkt de film ook naartoe. De bankier neemt de schuld van de ontvoering op zich en ‘lost zo zijn schuld af’ (of ‘in’, maar de titel is ‘De aflossing’).

Slechts 128.000 kijkers – hoe kan dat nou met drie topacteurs, een betrokken regisseur, een relevant onderwerp en een omroep van diepgang en nuance? Maar er klinken ook zinnen als deze: “De wereld staat op het punt te knallen en jij en ik zijn de enigen die er iets aan kunnen doen, echt.” Als je Arne dit laat zeggen, weet je dat het verhaal uit de bocht kan vliegen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden