Een fietsdroom mag best een beetje in het water vallen

Wie van Rome naar Amsterdam fietst, moet al in Toscane goeie benen hebben, maar het venijn zit toch in de staart. Vanaf België blijft het maar regenen, regenen, regenen.

JOOST OVERHOFF

Fietsen van Nederland naar Italië. Al jaren mijmerden we erover en besloten: we doen het andersom. Niet alleen vergezel je zo de lente op haar weg 'omhoog', je rijdt ook mee met het licht en dat kijkt wel zo feestelijk. Goed, het wilde uiteindelijk niet echt lente worden en we zaten vaker in de trein dan we hadden bedacht. Maar het idee klopte wel.

Van alle wegen die naar Rome leiden, zijn er twee speciaal voor fietsers in kaart gebracht. Paul Benjaminse had de primeur, daarna kwam Hans Reitsma met zijn route. Wij kwamen tot een compromis. We beginnen in Toscane en rijden deel 1 van de route met Paul, deel 2 met Hans. In Italië betekent dat een westelijke route, boven de Alpen gaan we juist naar het oosten - niet door Frankrijk, maar helemaal door Duitsland. We hopen dat we zo de beste 1500 kilometer voor de boeg hebben.

Kort voor ons vertrek komen we twee Franse fietsers tegen. Het stel heeft al 19.000 kilometer afgelegd in Zuid-Amerika. Met een scheef oog kijk ik naar hun hardleren zadels, van het merk Brooks. De vuistregel wil dat je daarop eerst duizend kilometer moet lijden voordat je de hemel in kunt rijden. De geoefende Fransen vinden Toscane mooi maar pittig. Sterker, veel fietsers ervaren het midden van Italië als het zwaarste deel van de tocht. Beter een brave Alpenreus dan reeksen korte kuitenkillers.

Bovendien heeft Italië ook langere hellingen te bieden. Niet voor niets geldt de Giro als zwaarder dan de Tour. Midden in de Apennijnen staat het commentaar van een Amsterdam-Romerijder in het gastenboek van een hotel: "Na drie weken zijn onze benen sterk genoeg om dit aan te kunnen". Met andere woorden: als je de tocht andersom rijdt, moet je die benen al hebben vanaf het begin.

In hetzelfde hotel verbleven ook Benjaminse-fan Dries van Agt en een politicus-die-het-nooit-werd. Die laatste, Johan Vlemmix, lijsttrekker van de Partij van de Toekomst, had namelijk gezworen dat als-ie de Kamer niet zou halen, hij naar Rome zou lopen. En zo geschiedde.

We volgen dagenlang opeenvolgende rivieren. Zo is er 'De Gluiperige Secchia'. Stil, troebel. En dreigend. Onder het oppervlak loeren meters-lange meervallen op alles. We gaan langs de 'De Getemde Mincio' en 'De Levendige Adda'. De vlakte van de Po geldt als saai, maar is dat niet. We zijn geschokt door de schade van de aardbevingen. In Quistello heeft een jonge vrouw het er nog moeilijk mee. Een jaar na de bevingen slaapt ze nog slecht, constant op haar hoede. "Niemand hier wist dat zoiets bij ons kon gebeuren." Er staan veel gebouwen in de steigers, maar het lijkt of haar bar gespaard bleef. "Nee hoor", zegt ze, "alles wat je ziet is nieuw".

We laten ons de weg wijzen door de GPS. Als die even uitvalt, raken we in de war. Zo snel ontwent de papieren kaart. We vragen de weg aan een paar fietsers uit Oldenzaal. Het zal niet lang meer duren voordat de weg vragen als iets exotisch wordt beschouwd.

Grote winkelcentra wurgen ook in Italië de binnensteden. Maar Mario vertelt dat zijn Bed & Breakfast in Passirano er juist door bloeit. Vooral Russen komen in drommen aangevlogen met Ryanair, alleen om inkopen te doen in een Italiaanse mega-outlet.

Dan naderen we de Alpen. Massimo, uit het Valtellina-dal, kent onze horizontale bergen. Ooit sleepte hij een Italiaanse vriend al fietsend voort over de Afsluitdijk, met straffe tegenwind. Over een fietspad, dat wel. Daar heeft Italië er maar weinig van. De laatste jaren gaat het de goede kant op, maar de financiële crisis werkt niet mee. Op weg naar Tirano komt ons een 'inventarisatieploeg' tegemoet. Voorop fietst een soort generaal met een camera op zijn helm, om te registreren waar het op de fietsroute aan schort. In zijn kielzog rijdt een Hollandse, gespecialiseerd in fietstours door Zuid-Tirol.

Het bestijgen van de Alpen doen we met de trein. Vanaf deze kant, merken we, zijn ze gewoon te stijl voor ons. De Bernina geldt bovendien als Europa's mooiste treintraject. En in het fraaie treinmuseum van Bergün blijkt zowaar dat de Hollander Holsboer achter die Zwitserse spektakelspoorlijn zat.

Aan de Duitse kant van het Bodenmeer wordt Amsterdams veel gefietst. En het is nog vroeg in het seizoen. Later wordt het nog drukker en 'fiets je er in de hel', zegt een vrouw.

Ondertussen komen ons steeds meer collega's tegemoet, bijna allemaal richting Rome. We herkennen ze aan de bepakking. Elkaar spreken doen we nauwelijks. Een hand opsteken, dat wel. Knikjes. Er zijn opvallend veel eenlingen bij. Eén daarvan vindt een enkeltje niet genoeg. Hij wil ook retour. Bij regen rijdt hij altijd door. Hij spreekt over iemand die nóg fanatieker nóg verder fietst, en zegt: "Is dat dan nog wel leuk?"

Na het Italiaanse craquelé-asfalt is Duitsland een fietsparadijs; even heerlijk als hopeloos. De stad Pforzheim is verbijsterend. Compleet platgebombardeerd, zielloos herrezen. In hoeverre maakt het verschil, een plaats als Almere, met amper historie, en een plaats waarvan de geschiedenis werd doorgestreept?

Tübingen heeft daar geen last van. Er staat daar op een gevel, opdat je het niet vergeet: 'Hier woonde Alois Alzheimer'. Ook Worms heeft nog heel wat te bieden, al moet je goed zoeken om de plek te vinden waar Luther zou hebben gezegd: 'Hier sta ik, ik kan niet anders'. Zijn standbeeld staat elders.

Regenpauzes doen onze spieren goed. Of niet? Veel ronderenners kunnen juist slecht tegen een rustdag. Kan het zijn dat er ook een sekseverschil is in 'spierbeleving'? De vrouwelijke helft van ons duo voelt de hare vooral tijdens de tocht en ik de mijne pas ruim erna.

Ook het laatste stuk doen we per spoor. Deze keer niet vanwege het uitzicht, maar vanwege de regen die nu echt niet meer stopt. We treffen er Belgische en Hollandse lotgenoten. Uiteindelijk verloren we van het weer. Nu ja, toch zo'n 1200 kilometer deden we de afgelopen drie weken op eigen kracht.

Praktische Tips
Welke fiets? Liefst een hybride. Zelf deden we het met 3x9 versnellingen. Trek Ds (voor hem) en Trek Sl wsd (voor haar). Waardering: 9 en 10.

Weet vóór je vertrekt dat je vrienden bent met je zadel. Wij kozen voor de SQ Lab 604. Die kreeg van hem een 5, van haar een 9.

Bezuinig niet op je banden. We reden niet één keer lek. De Schwalbe Marathon Supreme krijgt een 10.

Gebruik GPS. Wij kozen Bryton Ryder 50 en waren matig tevreden. Een 6.

In Duitsland mag de fiets op korte trajecten vaak gratis mee.

Vliegen naar het startpunt? De fiets kan mee met het vliegtuig, als je creatief bent met karton. Er is ook een gespecialiseerd transportbedrijf: www.fiets-vervoer.nl

Er zijn twee uitvoerig beschreven routes van Amsterdam naar Rome, een van Paul Benjaminse, de ander door Hans Reitsma. Benjaminse volgt een westelijke koers, die ook Frankrijk aandoet. Reitsma gaat bijna als een streep door Duitsland naar Oostenrijk en houdt ook in Italië een oostelijke route aan, via Venetië. Beide routes zijn ook andersom - van Italie naar Nederland - te volgen. Dankzij GPS heb je de routeboekjes alleen nog nodig om 's avonds in te lezen. Je zou kunnen zeggen dat de boekjes van Benjaminse leuker zijn en die van Reitsma serieuzer. Ze geven ook goede tips voor accommodatie.

'Onbegrensd fietsen van Amsterdam naar Rome' door Paul Benjaminse

www.cyclingeurope.nl

'Reitsma's Route naar Rome' door Hans Reitsma

www.reitsmaroutes.nl

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden