Een eigen blad, op papier

Een stel ambitieuze Amsterdamse tieners kreeg het voor elkaar: een nieuw blad voor alle scholieren in de stad. In één zomer.

Hij kijkt verdwaasd om zich heen, zien we vanaf ons tafeltje. Zijn blazer wappert in de wind als hij voor het Volkshotel in Amsterdam-Oost heen en weer loopt. "Waar zijn jullie precies?", vraagt Tahrim Ramdjan (16) verontrust aan de telefoon. Hij is een uur te laat voor ons interview, maar beent na strategisch gezwaai van zijn collega Anouk Gielen (16) uiteindelijk snel onze kant op. "Mijn excuses. Echt, het spijt me heel erg." Hij gaat zitten, zichtbaar vermoeid.

Het is nog maar een dag geleden dat Tahrim samen met Anouk en twee anderen 48 uur achtereen heeft gewerkt. De laatste zware loodjes voor ze het allereerste nummer van hun scholierenblad Inkijk hadden afgerond. "In totaal heb ik vijftien uur bijgeslapen", zegt Anouk, schuilend achter een grote zonnebril en nippend aan een cappuccino, nog voor ze door Tahrim vergezeld wordt. En Tahrim? Die kroop na de marathonzit achter de kassa bij de Albert Heijn. "Ik was een paar uur voor ons interview weer in slaap gevallen", lacht hij ietwat gegeneerd.

Maar over Inkijk praten de twee graag, vermoeid of niet. Want het is het eerste blad voor 24 van de 69 middelbare scholen in Amsterdam. En voor andere jongeren van 12 tot 18 jaar in de stad. Anouk: "Het wordt ook uitgedeeld in de centrale bibliotheek, de Coffee Company, op stations en boekhandel Scheltema aan het Rokin."

In maart gingen de twee hoofdredacteuren met twaalf jonge journalisten, vier fotografen en twee vormgevers aan de slag met wat eerst A'dams Appel, toen A'dam, toen Ja! en uiteindelijk Inkijk heette. In het vroegere Volkskrantgebouw praten ze erover alsof ze minstens twintig jaar ouder zijn. De tieners ogen en klinken als professionals. Formuleren zinnen als: "We zijn een hoofdredactie, geen dictators." Of: "Een paar maanden terug zaten we tegen een burn-out aan." Vertellen luchtig over een 'promotiefilmpje geschoten op het Museumplein', een crowdfunding met als doel 14,500 euro ophalen en een 'werkbezoek aan de NOS'. En typeren Inkijk als een combinatie van Volkskrant Magazine en PS van Het Parool. "De diepgang van de Volkskrant, maar dan wel met de blik op Amsterdam."

Ze stelden begrotingen op, stuurden journalisten aan, ontwikkelden een promotieplan, creëerden een huisstijl, hadden wekelijks, dagelijks, soms zelfs 24-uursoverleg en zagen hun sociale leven een langzame dood sterven. Nu, een klein half jaar later, ligt het blad bij de drukker, 12.000 exemplaren zijnbesteld. Maar aan die drukkersdeadline ging een vijfdaagse werksprint vooraf. De vormgeving was niet af, de eindredactie moest grondiger en sommige koppen konden scherper. In het kantoor van Anouks vader in de Watergraafsmeer offerden zij en Tahrim samen met vormgevers Julia en Rover een paar dagen van hun zomervakantie op om alles gereed te krijgen. Het kwik steeg tot zomerse hoogten, zij sloten zich op met drie Macbooks, stroopwafels, tosti's met ketchup, Spa rood en koffie. Heel veel koffie. En toen ook de koffie in de nacht voor de deadline niet meer hielp, sliepen ze beurtelings twintig minuten op de 'redactiebank'.

Het ambitieuze idee voor Inkijk ontstond een jaar geleden in de Coffee Company in de Beethovenstraat. Anouk, toen hoofdredacteur van de schoolkrant van het Cygnus Gymnasium, had een tiental scholen gemaild met de vraag: hoe maken jullie die schoolkrant eigenlijk? "Ik wist niet of wat ik deed goed was, wilde weten hoe anderen het aanpakten."

Tahrim, hoofdredacteur bij het Ignatius Gymnasium, en Bella Felix (17) van het Montessori Lyceum Amsterdam reageerden enthousiast en wilden onder het genot van een kop koffie de schoolkranten wel naast elkaar leggen. Tijdens dat gesprek ontsproot de gedachte om iets samen te doen. Misschien een blad voor de drie scholen, misschien voor meerdere, misschien een blad voor heel Amsterdam. Het werd het laatste.

Maar waarom de keuze voor zo'n oud, misschien wel uitstervend medium: papier? Zijn het niet juist jongeren die bladen en kranten links laten liggen? Vergroeid zijn met hun laptops, smartphones, iPads? Vergis je niet, zegt Anouk stellig. Ook jongeren volgen het nieuws over IS en MH17. Ook zij hebben behoefte aan een moment van rust en zijn dan het getuur op die schermpjes zat, het snelle online nieuws, de vele whatsappjes. Ze doen eraan mee, houden het bij, maar willen volgens de makers van Inkijk óók achtergrondverhalen, lange interviews en reportages lezen. Gewoon op papier.

En er was nog iets dat ze deed besluiten een eigen blad te beginnen. "Als volwassenen schrijven voor jongeren, wordt het snel te kinderachtig. Schrijven wij het zelf, dan is het ook écht in onze stijl en vanuit ons perspectief verteld", legt Anouk uit. Neem de Sevendays, een jongerenkrant voor 12- tot 18-jarigen. "Die is niet per se kinderachtig, maar wel te uitleggerig. De volgende stap is alweer nrc.next en dat is voor sommigen juist te heftig." Er zat niets tussenin.

Met hun plan belden en mailden ze andere scholen, op zoek naar jonge schrijvers. Een stuk of twaalf reageerden enthousiast, maar veel vmbo-scholen en scholen in de Bijlmer haakten af. "Die hadden of geen schoolkrant of wilden niet meewerken. Jammer, want ook dat is Amsterdam. We hadden ze er graag bij gehad", zegt Anouk. De scholen die wel meewerkten, leverden een of twee redacteuren aan. Toen de groep compleet was, werd er weer koffie gedronken. In debatcentrum De Balie deze keer. In een uitgebreide brainstormsessie leek niets onmogelijk. Ze wilden burgemeester Van der Laan en Ali B voor een interview strikken. Van Trijntje Oosterhuis wilden ze weten wat 'het issue' was met haar Songfestivaljurk. Ook Kakhiel en dj Martin Garrix stonden op hun lijstje. "Maar ze reageerden niet of we kregen te horen dat ze het veel te druk hadden. In het begin dachten we er toch iets te rooskleurig over", zegt Tahrim.

Die rooskleurigheid, of misschien naïviteit, doet je beseffen: o ja, het zijn natuurlijk nog maar tieners. Jongens en meiden die, zo blijkt bij een redactiebezoekje in die vakantieweken, tijdens het redigeren meezingen op de zomerhit 'Drank en Drugs', elkaars onnozelheden pareren met "ben je nu blij? Sticker!" en het heel leuk vinden om een zin uit die andere zomerhit - 'Praat Nederlands met me' van Kenny B - in een van hun koppen te verwerken.

Maar ook als ze weer terugkropen in hun volwassen rol van bladenmaker, werkte hun leeftijd soms tegen. Een hoofdredacteur van 16 wordt niet altijd serieus genomen, ervoeren de twee. Zo beloofde een lokale krant hun een gesprek met tips van de hoofdredacteur. "Toen we na twee maanden nog niets hoorden, ben ik gaan mailen. Hij had er geen tijd voor, mailde hij terug. Voor nota bene hun eigen aanbod!", zegt een licht geïrriteerde Tahrim. Dan was er nog die drukker die Anouk aan de telefoon had. Ze wilde een offerte aanvragen. "Maar het enige wat hij zei was: 'Ach meisje, jij denkt dat het maken van zo'n blad je gaat lukken?'" Ook met de crowdfunding liep het niet helemaal lekker. Tachtig bedrijven hadden ze benaderd om zich te laten sponsoren, zeker zestig zeiden nee. Tahrim: "Van sommigen kregen we helemaal geen antwoord."

Maar het tij keerde. Ze verlaagden hun begroting van 14.500 naar ruim 8000 euro, zamelden voldoende geld in en verkochten zelfs een advertorial en een advertentie. Toen het geld binnen was, kon er geschreven worden. Tahrim ging als zelfverklaarde Simon Cowell (u weet wel, dat strenge jurylid van Engelse talentenjachten) met een rode pen door alle stukken en Anouk was, laten we zeggen, de iets mildere variant. Bij nood schoten ouders van redacteuren die ook in het vak zitten te hulp. Wat te doen met een geëmotioneerde redacteur die het moeilijk vindt om te horen dat haar stuk niet goed genoeg is? Hoe deel je een blad in? Wat zijn de journalistieke regels en termen? Ze kregen antwoord van ervaringsdeskundigen.

Inkijk is uiteindelijk een 72 pagina's dik blad met culinaire recensies, opiniestukken en culturele stukken, reportages en interviews. Meester Bart vertelt over de pijnpunten in zijn schoolcarrière: veel gespijbel, altijd mot met docenten. Redacteur Leeuw van Moerkerken beklaagt zich over wat hij 'de maatschappelijke infectie NIX18' noemt. En het atypische raptalent Jan van Overeem (17) - artiestennaam 'De Behosser' - uit Oud-zuid zegt zich absoluut niet te schamen voor zijn kakkers-R. "Uiteindelijk ben ik blij dat het geen reeks interviews is geworden met bekende Nederlanders. Het is divers, past bij de jongeren die we voor ogen hebben. Een veel mooier blad dan we eerst wilden maken", zegt een opgeluchte Anouk.

Of ze later ook de journalistiek in willen? Anouk weet het niet. Misschien wil ze iets met psychologie. Of met politicologie. Of rechten. Of toch economie. "Ik vind zoveel dingen leuk." Tahrim ziet zich later wel in het journalistieke wereldje rondlopen. "Ik las laatst 'Dit kan niet waar zijn' van Joris Luyendijk over de bankencrisis en dacht: dat zou ik later ook best willen doen."

Nu eerst Inkijk. Voor een paar weken nog maar. Want deze hoofdredactie, die volgens omstanders lijkt op een kibbelend getrouwd stel, zal binnenkort plaatsmaken voor een nieuwe lichting. Tahrim treedt rond februari af om zich voor te bereiden op zijn eindexamen en Anouk begint dit schooljaar op een highschool in Canada. Tahrim: "De bedoeling is dat het blad vier keer per jaar uitkomt, maar of er 22 november een nieuw exemplaar ligt... Een nieuwe hoofdredactie, het verkopen van advertenties; het moet allemaal nog geregeld worden."

Twee weken later, tijdens het lanceerevenement in een statig pand aan de Herengracht, is er voor die tweede editie nog even geen aandacht. Inkijk zelf wordt gevierd. Vrienden, familie, collega's en sympathisanten; ze spreken uiteraard allemaal lovend over het blad. "Ik dacht eerst: dat lukt toch nooit", grapt journalist Saskia Belleman tijdens haar speech. Maar als moeder van een van de redacteuren moet ze nu op haar scepsis terugkomen. "Kees van Kooten begon ooit ook bij de schoolkrant", moedigt presentatrice Liesbeth Staats ze aan.

Er wordt gezongen, gerapt en uiteindelijk bedankt. "Zonder Tahrim was er geen Inkijk", glimt Anouk. "We zijn niet alleen collega's, maar nu ook heel goede vrienden", benadrukt Tahrim. "Nooit hebben we elkaar de huid vol gescholden." Hij pauzeert even, glimlacht. "Althans nooit gemeend."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden