Review

Een eerbetoon aan en afscheid van Willie Nelson ineen

Concert: Willie Nelson, gehoord op 23 januari in Paradiso (Amsterdam).

Wat James Brown voor de soul betekende, symboliseert Willie Nelson voor de countrymuziek. Ze zijn van hetzelfde geboortejaar (1933), ontpopten zich tot spraakmakende stijlvernieuwers en bereikten daarmee bij leven een legendarische status.

Allebei trokken ze een dubbel uitverkocht Paradiso.

Brown speelde er juli vorig jaar en overleed geheel onverwacht afgelopen Kerst. Dit besef van vergankelijkheid hing dinsdag als een extra lading rond Willie Nelsons optreden. De fans, onder wie veel senioren uit de Hollandse countryside, hingen aan zijn lippen.

Nelson is dan ook een family-man. Zus Bobbie op de vleugel en vijf vrienden op percussie, mondharmonica en gitaren omringen hem al vanaf begin jaren zeventig. Toch heeft Willie niks van de doorsnee Texaan. Met die knalrode bandana op dat lange grijze haar oogt hij als de kruising tussen een lieve druïde en een gevaarlijke piraat. Ook zijn craquelé-stem die tegen de keer in zingt en dankzij strakke percussie net in het gareel blijft, zal nooit een schoonheidsprijs winnen. Het is eerder de optelsom van daden die Nelson dat charismatisch aura verleent. Na jaren zwoegen in conservatief country bolwerk Nashville, trok hij in de jaren zeventig zijn eigen plan.

Hij vernieuwde de country muziek met een eigen stijl en afwijkende liedjes. Minder macho, breed georiënteerd en sterk geëngageerd vertegenwoordigde Nelson met collega Waylon Jennings de Outlaw stroming. Sindsdien staat hij bekend als auteur, acteur en activist.

In navolging van Band Aid (1985) zet hij zich met Farm Aid in voor noodlijdende Amerikaanse boeren. Tussendoor speelde hij in films, werd opgepakt voor marihuana en nam ruim 200 albums op. Van Bob Dylan en Johnny Cash tot Julio Iglesias en Norah Jones, iedereen wilde wel met hem spelen. Zo ook het Paradiso-publiek. Waar mogelijk zongen ze de 40 songs variërend van country (Jambalaya), gospel (Amazing grace) en jazz (All of me) hartstochtelijk mee.

Alsof de strekking van ’Will the circle be unbroken’ nu pas doordrong, kregen de staande ovaties en bossen rozen een dubbele betekenis als een eerbetoon en afscheid ineen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden