Review

Een echt herenconcert van Brüggen en Aimard

AMSTERDAM - Een Mozart vóór en na de pauze. Zó sober ziet het programma van de Matinee op de vrije zaterdag in de Grote Zaal van het Amsterdamse Concertgebouw er niet vaak uit. De combinatie van het Radio Kamerorkest onder leiding van Frans Brüggen, met als gast pianist Pierre-Laurent Aimard, tilde de uitgevoerde werken zaterdag echter naar een hoger niveau, in een uitgebalanceerde ontmoeting tussen representanten van de oude en nieuwe muziek.

Zoals Frans Brüggen bekend werd door zijn baanbrekende werk binnen de historische uitvoeringspraktijk, zo wordt pianist Pierre-Laurent Aimard vooral geprezen om zijn vertolkingen van hedendaagse werken. Sinds de jaren tachtig werkt de pianist nauw samen met György Ligeti, en in een prestigieus project werd hij door de componist aangewezen om diens complete piano-oeuvre op te nemen.

Aimard tekende recentelijk een contract bij platenmaatschappij Teldec, waar hij behalve werken van Ligeti en Messiaen ook Beethovens pianoconcerten (onder Nikolaus Harnoncourt) op cd gaat zetten. Een zeldzame combinatie van twee muzikale werelden.

In een gesprek dat ik vorige week met Aimard voerde, zei hij hierover: ,,Het doel van Teldec is een beeld te creëren van al mijn muzikale activiteiten. We proberen een balans te vinden tussen nieuwe werken (Ligeti), twintigste-eeuwse klassieken die meer interpretaties nodig hebben (Messiaen) en echt klassiek repertoire, zoals de vijf pianoconcerten van Beethoven.''

Aimard ziet zichzelf letterlijk als 'vertolker' van de complexe muzikale uitingen in een steeds veranderende wereld. De reden waarom hij met enige regelmaat workshops hedendaagse muziek geeft, is vooral het publiek te informeren: ,,Door die nieuwe stukken te omringen met oudere werken, wil ik de luisteraar een context bieden. Ik was altijd al geïnteresseerd in de artistieke houding van de authentieke beweging in Nederland. Ik heb het gevoel dat de hedendaagse en de historische uitvoeringspraktijk eenzelfde wens hebben. Symbolisch gezien zijn mensen als Boulez (met wie Aimard veel samenwerkte, A.F.), Harnoncourt en Brüggen iconen voor beide bewegingen. Ze voelden op hetzelfde moment eenzelfde artistieke noodzaak, en veranderden de muziekwereld op een ingrijpende manier. De orkesten waarmee ze werkten kregen zo de mogelijkheid zichzelf te vernieuwen, niet in het stof te blijven hangen van het Karajan-tijdperk.''

Deze laatste uitspraak geldt ook voor het Radio Kamerorkest, een modern geëquipeerd ensemble dat zaterdag een klank tentoonspreidde die dat van Brüggens eigen Orkest van de Achttiende Eeuw dicht naderde. In Mozarts spannend uitgevoerde Pianoconcert in G-groot (KV 453) hield het orkest een mooie balans tussen blazers en strijkers.

De pianopartij leek daar (indachtig Mozart) op een organische manier uit op te stijgen, om zich zo nu en dan weer mee te laten voeren in het geheel. Aimard benutte de ruisende tempi van Brüggen om het orkest in de sologedeeltes met hoofdknikjes en een sprekende mimiek bij te sturen, maar gaf het roer weer aan de dirigent in de tutti-passages. Een echt 'herenconcert': zelfs bij het applaus wilden beide musici elkaar hardnekkig beleefd voor laten gaan in hun gang naar het podium.

In Mozarts nuptiale 'Haffner-serenade' liet het Radio Kamerorkest dezelfde balans horen, en bracht Brüggen opnieuw een mooi reliëf aan tussen de verschillende delen. Concertmeester Emi Ohi Resnick was de soliste in de drie vioolconcert-achtige fragmenten van het negendelige werk. Na een wat schuchter begin maakte ze zich al snel los van het orkest, en excelleerde ze door haar zingende toon met name in het lekker straffe tempo van het rondeau.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden