Column

Een column voor de groeiende, tillende, levende lichamen die we zijn

Marjolijn van Heemstra. Beeld Maartje Geels

Vanaf volgende week ziet dit magazine er anders uit. Nieuwe vormgeving, nieuwe verhalen en ook ik begin met iets nieuws, geen peuters en bijbehorende dilemma’s meer. 

Misschien glipt er in de toekomst nog wel eens wat gedoe doorheen, maar in principe is dit de laatste keer dat ik hier ongegeneerd kan uitweiden over mijn leven met nageslacht.

Ik las de columns van de afgelopen drie jaar eens door met de vraag wat ik er nog aan toe zou willen voegen. Het viel me op dat ik weinig over het lichaam schreef terwijl zich daar toch grootse transformaties voltrokken. Misschien is het omdat ik van nature niet zo lichamelijk ben, meer van de stevige hand dan de hippe omhelzing, maar deze week dus een kleine ode aan het lichaam dat zich sinds ik kinderen kreeg in zoveel verschillende gedaantes openbaarde. Een column voor de groeiende, tillende, levende lichamen die we zijn.

Voor het beperkte lichaam dat ik leerde kennen toen ik hoogzwanger de lift deelde met mensen die altijd als laatste de nooduitgang zullen bereiken. Voor de sporen van slapeloosheid en wiegen en zorgen op de lichamen van vrienden om mij heen, voor het vragende lichaam van de baby en voor het lichaam dat faalt.

Voor de abortussen en de miskramen en de baby’s die even leefden en de volgende dag niet haalden. Ouderschap is omgaan met afwezigheid, las ik ooit, en ik geloof dat dat waar is in de breedste zin van het woord, je kunt met hart en ziel en lijf ouder zijn van een afwezig kind.

Voor de lichamen die hunkerend boven een wieg hangen of ’s nachts wakker liggen wachten tot een puber de sleutel in het slot draait. De lichamen die nooit meer hetzelfde zijn omdat andere lichamen bezit van hen namen en hen leeg of vol achterlieten, maar hoe dan ook met het besef dat ze meer dan één zijn.

Een column voor de buiken die opzwellen en gerimpeld achterblijven, voor de voeten die de buiken dragen, de armen die de kinderen dragen, de kinderen die de verwachtingen dragen.

Voor het handje van mijn zoon dat ’s nachts de mijne pakt als hij zweterig en tevreden tussen ons in ligt - soms is overwinning niet meer dan wat snotterige vingers die zich verstrengelen in de jouwe.

Het lichaam dat aftakelt en zich daar ad absurdum tegen verzet door doodleuk voor een volgend lichaam te zorgen. Die levensdrang, ondanks alle ironie en vervlogen dromen. Het lichaam. Hoopvol. Vermoeid. Rechtop. Verwachtend.

Tussen baby en barricade: Marjolijn van Heemstra - theatermaker en schrijver - onderzoekt hoe ze in de wereld staat sinds ze twee zoons heeft. Reacties? Die kunt  u mailen naar: info@marjolijnvanheemstra.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden