Marijn de Vries is terug van haar verlof Beeld Maartje Geels

Column

Eén column over het moederschap mag ik me wel permitteren, vind ik

Nooit in mijn leven volgde ik het nieuws zo slecht als de afgelopen weken. De slaapkamer. Jouw zacht snuivende neus. Je oortje, dat wiebelde terwijl je bij me dronk. De oogjes met de lange wimpers geloken. Dat was mijn universum.

Ik wist zelfs niet wat voor weer het was. Keek niet eens naar buiten, terwijl de laatste nazomerdag verstreek. Normaal zou ik als een kwispelende hond bij de voordeur staan, popelend op zo'n dag met de herfst al in de lucht, maar een nog lekker warme zon. Ik zou precies weten waar de wind vandaan waaide, omdat ik fietsen ging. Want op de fiets de wereld rond, dat is het mooiste wat er is.

Daarin heb ik me vergist. Jouw gebalde vuistjes als je je rekt, je ruggetje dat je hol als een hoepeltje trekt. Altijd dacht ik dat wielrennen het dier in mij naar boven bracht. Afzien zonder nadenken, aanvallen op instinct, als een jachtluipaard, een leeuwin op wielen. Door jou weet ik pas hoe dier-zijn voelt. In gedachten sta ik zoals olifanten doen onafgebroken met mijn vier poten en de slurf die ik niet heb beschermend om je heen.

Als ik je beentjes zie - wat zijn ze nu al lang - dan kan ik niet wachten tot ik weet hoe je ermee rennen gaat. Over een voetbalveld, een atletiekbaan. Of hoe je ermee trappelt in het water, als je zwemmen leert. Hoe je vingertjes een bal omvatten. De ringen in de gymzaal, of een hockeystick. Of je er goed in wordt kan me niet schelen. Dat je het leuk vindt des te meer. Ik dagdroomde terwijl ik naar je keek en daar bijna niet mee stoppen kon.

Langzaam werd de wereld toch weer groter. Het schaatsseizoen begon. Hans Kraaij senior overleed. Max Verstappen won de Grand Prix van Maleisië. Epke Zonderland werd hangend aan één arm vice-wereldkampioen. En Matthieu van der Poel toonde zich zoals vanouds een kunstenaar op de fiets in het veld. Het bleef bij de koppen op internet of in de krant. Kijken hoe jij slaapt en wakker bent, hoe je ineens bestaat, bleek telkens interessanter.

Gisteren pakte ik voor het eerst de krant van de dag waarop jij geboren bent. Feyenoord voetbalde tegen Napoli in de Champions League ontdekte ik, en verloor. Het enige doelpunt voor de Rotterdammers kwam van de schoen van Sofyan Amrabat, die zich kunstig tussen twee Napolitanen door wurmde. Een mooie goal, dat zeker, maar niet eentje voor de geschiedenisboekjes die ik je voorlezen ga.

Er zijn zoveel dingen die ik je wil laten zien, wil laten ontdekken. Met je fietsen, ik ben zo benieuwd hoe je dat vindt. In mijn buik reed je al vijfduizend kilometer met me mee. Ik wees je de paarden, de schapen en de koeien in gedachten. Hoe is het als je echt naar ze kijken kunt?

Je rekt je nog eens uit. Eén armpje in de lucht, als altijd als je op mijn schoot ligt en vol overgave gaapt: je bent een kleine Superman die niet de wereld redt, maar een nieuwe wereld voor mij opent. Eén 'columnist wordt moeder'-column vond ik dat ik me daarom wel permitteren mocht. Vanaf nu zal ik het leven door jouw ogen opnieuw ontdekken. Zullen mijn sportcolumns voortaan hetzelfde, maar voor altijd ook veranderd zijn.

Lees hier de vorige columns van Marijn de Vries 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden