Een christelijke exodus uit de Sinaï

In Syrië en Irak gaat het beroerd met IS, maar de organisatie heeft nog filialen elders en die boeken heuse triomfen. De afdeling Filippijnen onthoofdde een Duitse zeezeiler en kalifaatstrijders in de Sinaï verjagen de weinige christenen daar door hen met een gemiddelde van twee per week te vermoorden. Dat doen ze sinds Oud en Nieuw.


Vorige week voerden ze het tempo op. Na moorden op zes christenen brak er paniek uit. Politie en militairen garanderen geen veiligheid meer. Christelijke ambtenaren krijgen betaald verlof, zodat ze kunnen vluchten zonder meteen brodeloos te worden. Ongeveer vijftig christelijke gezinnen namen de wijk naar de Egyptische stad Ismailiya, aan de veilige overkant van het Suezkanaal. Kerken vangen hen daar op.


De Sinaï is dun bevolkt. Christenen zijn vaak ambtenaren, afkomstig uit andere delen van Egypte. Het gebied zit boordevol militairen. Zij beveiligen wegen en vitale installaties tegen IS, maar patrouilleren weinig. Dat geeft de moordenaars vrij spel, ook in de provinciehoofdstad El-Arish. Er verschijnen eerst merktekens op huizen van christenen. Na zonsondergang kloppen de moordenaars/brandstichters op de deur.


Egypte offerde in drie oorlogen tienduizenden soldaten om de Sinaï te behouden. Door een combinatie van een eervol verloren oorlog in 1973 en knappe diplomatie kreeg het land definitief het schiereiland van Israël terug. Dat was in 1982. Egypte juichte. Maar nu is de Sinaï een bron van ellende, althans het noorden. In het zuiden bloeide het toerisme op maar het noorden bleef arm.


In dat probleemgebied wonen een half miljoen mensen. De meerderheid vormen de oorspronkelijke bewoners, bedoeïenen. Vooral zij leveren IS-strijders. Verder zijn er nog wat Palestijnen en de rest is Egyptenaar. Formeel zijn ook de bedoeïenen Egyptenaren, maar zo voelen ze zich nauwelijks. Hun dialect is anders en langdurige achterstelling sloopte hun nationale gevoel.


De Egyptische staat manifesteerde zich in de Sinaï vooral in de vorm van keihard optredende militairen. De 'jihad' kreeg een religieuze IS-saus maar vertoont ook trekken van een traditionele bloedwraakoorlog tussen bedoeïenen en het leger, met talloze doden over en weer.


Onder de 'import-Egyptenaren' maken ook moslims zich zorgen. Zij vrezen na de christenen aan de beurt te komen. IS wakkerde de angst onder alle Egyptische christenen aan, ook buiten de Sinaï, door in een video een 'testament' te verspreiden van een zelfmoordterrorist die zich in december opblies in een kerk in Cairo. Hij verweet de christenen het IS-kalifaat te dwarsbomen.


De gevluchte christenen krijgen in Ismailiya troostbezoek van hoogwaardigheidsbekleders. Toch steken als brandnetels in een verwilderde tuin complottheorieën de kop op, als zou de overheid het wel prima vinden wanneer alle christenen zouden verdwijnen uit de Sinaï en ook uit het roerige zuiden van Egypte. Concentreer hen liever in de grote steden, alleen daar zijn ze enigszins veilig, zou de redenering zijn.


De christelijke exodus uit de Sinaï trekt weinig wereldwijde interesse. De Midden-Oosterse boekhouding van de dood denkt in grotere aantallen dan ongeveer twintig christenen die 'druppelsgewijs' in twee maanden zijn vermoord. Journalistiek geldt dat als 'klein bier' en Mosul schreeuwt om aandacht. Maar wat er in de Sinaï gebeurt is er niet minder luguber om en het is wel de zoveelste episode in de teloorgang van het christendom in zijn oorsprongsgebied.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden