Een brij van muziek en Parijse armoede

Les Misérables
Regie: Tom Hooper. Met Hugh Jackman, Anne Hathaway, Russell Crowe

Ooit was 'Les Misérables' een 1445 bladzijdes tellende roman van Victor Hugo, maar nu is Les Misérables al heel lang een musical, de moeder aller musicals zelfs, zegt men; niet gecomponeerd door Andrew Lloyd Webber (de vader aller musicals: van 'Jesus Christ Superstar' tot 'The Phantom') maar door twee Fransen: Alain Boublil en Claude-Michel Schönberg. Op West End in Londen is 'Les Mis' al aan een koosnaam en haar 22ste seizoen toe. Wie nog nooit een 'Misérables' heeft gezien zal liedjes herkennen, zeker 'I dreamed a dream' dat Susan Boyle ten gehore bracht tijdens haar auditie voor 'Britain's got talent'; die auditie die leidde tot 115 miljoen hits op Youtube, diverse cd's en een burn-out.

Die geschiedenis van 'Les Misérables' brengt dus enige ballast met zich mee, en het theaterstuk is al niet heel licht van zichzelf; een drakerig melodrama met amper luchtige intermezzo's (al is in de film de bijna onherkenbare Sacha Baron Cohen goed op dreef als waard annex oplichter); meer opera dan musical. Op gegeven moment ga je er ook naarstig naar verlangen dat Russell Crowe als politie-inspecteur Javert die donkere stem nu eens lekker voor een snauw gebruikt, in plaats van weer een sombere solo.

Regisseur Tom Hooper (The King's Speech) beoogde een realistisch drama met echte regen, modder, vieze riolen, witte magere gezichten. Anne Hathaway viel naar verluidt zo'n tien kilo af voor Fantine. Ook liet Hooper de acteurs live zingen op de set. Nu zijn die hoge noten nadat Fantine haar baan, haar lange haar, een kies en haar eerbaarheid kwijt is geraakt nog steeds niet echt voorstelbaar, maar dat live zingen werkt wel goed in de film.

Vooral in het door Hathaway breekbaar gezongen 'I dreamed a dream'. Maar ook 'On my own' van de veelbelovende Samantha Barks is mooier in de film dan in de theateruitvoering die je terugvindt op Youtube. Na twintig takes in de regen wil een mens zich ook echt wel heel zielig en verlaten voelen.

Maar die kippenvel-momenten verhinderen niet dat je de langste tijd van deze lange film volkomen overspoeld raakt door de brij van muziek en de van pittoreske Parijse armoede overlopende overvolle beelden, terwijl de vete tussen bekeerde zondaar Valjean (Hugh Jackman) en zijn vijand inspecteur Javert (Russell Crowe), langs je heen scheert. Inspiratiebronnen als 'Billy Bud' en 'Jesus Christ Superstar' (Valjean zingend op een berg) duiken op, maar zo ontroerend als die legendarische voorbeelden wordt deze 'Les Misérables' niet. Het is te veel, te zwaar. Goed voor drie dagen zeurende melodieën in je hoofd, terwijl eigenlijk alleen Hathaway daar dan nog welkom is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden