Een brief van een barones

Terwijl Corinthia wacht op de Chileense huurders, verschijnt plotseling haar dochter Emilie bij het kasteel. Ze blijkt, tot afgrijzen van haar moeder, getrouwd te zijn met de Chileen Arturo Bellagostas Junior. De huishoudster herkent in hem de insluiper van een paar dagen eerder. Zijn oor is verminkt.

Het was halftwaalf op de avond van de vierde januari. Corinthia had zich teruggetrokken in de bibliotheek. Wat een dag, dacht ze. Merde. Wat een millennium.

Ze kwam bijna nooit in de bibliotheek, maar vanavond wilde ze in een diepe fauteuil zitten, tussen de hoge boekenkasten met hun in rood leer gebonden boeken. Nou ja, boeken: het waren eigenlijk voor een groot deel tijdschriften. Charles liet zijn wijntijdschriften altijd inbinden. Sinds zijn verdwijning stapelden de nieuwe exemplaren zich op, met hun glanzende omslagen met daarop felgroene druiven en fonkelende glazen. Zelf las Corinthia alleen Vogue en Marie-Claire en bekeek maandelijks aandachtig de elegante wenkbrauwbogen, gladde benen en hoge jukbeenderen, voordat zij ze weggooide.

Ze was uitgeput. Eerst was er vanochtend het vreemde bericht dat Gaston een paar dagen vrij had genomen en zonder iets tegen haar te zeggen was vertrokken. Meteen daarna arriveerde haar dochter Emilie met echtgenoot Arturo Bellagostas junior. Had Corinthia op haar tredmolen met hartslagmeter gestaan, dan had ze kunnen zien hoe haar hartslag omhoog schoot als ze dacht aan het onverwachte huwelijk. Maar ze zat in de bibliotheek en voelde slechts een stekende hoofdpijn. Niet alleen was haar de enige kans op een rol als moeder van de bruid ontzegd, ze kon ook de keuze van haar dochter niet waarderen. Dat toevoegsel 'junior' was absurd, want Bellagostas senior bleek diep in de tachtig te zijn. 'Junior' zelf was zeker vijftig, schatte Corinthia, en had vast al een paar huwelijken achter de rug. Er direct naar vragen durfde ze echter niet.

Het verminkte linkeroor was wél uitgebreid besproken. Arturo junior was er zelf over begonnen, meteen nadat Françoise hem had herkend als de insluiper van een paar dagen daarvoor. Over dat voorval mompelde hij iets als 'nieuwsgierig naar mijn nieuwe onderkomen'. Daarna veranderde hij meteen van onderwerp. ,,Dat oor stamt van een ontvoering toen ik zestien was', zei hij. ,,Echt nog op de klassieke manier, met een stuk oorlel opgestuurd aan pa en ma. Sindsdien bezoek ik elke Van Gogh-tentoonstelling.'

Iedereen had om die smakeloze opmerking gelachen, Emilie nog het hardst. Daarna volgde een heel verhaal over hoe zij elkaar hadden ontmoet: op een besloten receptie in Parijs, gegeven ter ere van Margaret Thatcher. 'Barones Thatcher', zoals Arturo junior zei. Name dropping, dacht Corinthia. Zo diep zijn we dus gezonken.

Nu, in de bibliotheek helemaal aan de andere kant van het huis, sloot ze even haar ogen. Haar mooie, jonge dochter lag samen met Arturo in het hemelbed in de blauwe kamer, ver weg in de linkervleugel. Vanmiddag waren ook de andere leden van de Bellagostas-clan gearriveerd. Belvédère leek op slag onteigend. Emilie had erop gestaan haar intrek te nemen in hun vleugel van het huis. Haar oude kamer, die Françoise in opdracht van Corinthia snel in orde maakte, bleef ongebruikt.

Corinthia was genoeg de dwangmatige gastvrouw om nog diezelfde avond een impromptu diner te organiseren voor het hele gezelschap. Ze was er de hele middag voor in de weer geweest. Het had haar in ieder geval een excuus gegeven om zich niet bij het vrolijke gezelschap in de tuinkamer te voegen, waar men, zo ving ze op als ze heen en weer liep tussen de keuken en de eetkamer, praatte over het opvliegende karakter van de Spanjaarden, het nieuwe museum in Bilbao, en het feuilleton in Le Monde. ,,Ik heb medelijden met Houellebecq', riep Emilie. ,,Hoe die als laatste ooit een einde moet breien aan die opeenvolging van cliffhangers is mij een raadsel.'

Pierre had voor elke gang een passende wijn uitgezocht; hij vertoefde die middag langdurig in de kelders, in gezelschap van Arturo junior. Dat had Toppie de gelegenheid gegeven haar nichtje Emilie eindelijk even alleen te spreken. ,,Fijn bijgepraat?', vroeg Corinthia, toen ze hen later weer de trap af zag komen. Ze hadden niets tegen haar gezegd.

Het diner was al met al toch een succes geworden. De oude Bellagostas toostte op de band die nu tussen hun beide families bestond. Zijn vrouw, type Eva Peron op leeftijd, met een kille blik en strak achterovergekamd geblondeerd haar, knikte. De zonen en hun jonge, knappe vrouwen, type Eva Peron in de bloei van haar leven, hieven het glas. Don't cry for me, Chili. The truth is I never left you. Was het maar waar, dacht Corinthia.

Waar hadden ze tijdens het diner over gepraat? Ze kon het zich nauwelijks herinneren. Ze had zich vooral geërgerd aan de vele accenten waarmee haar moedertaal werd gesproken. Haar huis leek opeens wel een hotel waarin het Frans op alle mogelijke manieren werd mishandeld en vervormd. Zelfs het Nederlandse accent van Pierre, dat ze anders nauwelijks meer opmerkte, irriteerde haar. Gelukkig dat Baudoin ook was blijven dineren. Hij dronk alleen te veel en sprak al gauw met dubbele tong. ,,Nog geen nieuws over die rare ansicht van Passy-les-Beaune', zei hij bij het afscheid tegen haar. ,,Maar we zijn ermee bezig.'

Corinthia wist nog wel dat na de derde gang, met inderhaast ontdooide fazant, het gesprek kortstondig ging over Pinochet. Even was de stemming veranderd, paste hij meer bij hoe zij zich al de hele dag voelde: opgelaten en onwillig.

,,Wat vinden jullie daar nou van, als Chilenen?', vroeg Toppie met geheven glas. ,,Wat moeten ze met die man doen?' Het bleef stil. ,,Er gaan geruchten dat hij te ziek is om berecht te worden', zei Pierre. Corinthia vroeg zich af waar hij dergelijke geruchten hoorde. Ze had er zelf niets over gelezen en spelde toch elke dag trouw Le Monde. ,,Arturo vindt het onbegrijpelijk dat ze zo'n oude man op deze manier behandelen', zei Emilie. ,,Maar met wat hij op zijn geweten heeft!', zei Toppie. ,,Zou berechting van Pinochet niet goed zijn voor Chili?' Voor een kroonpretendent, zij het een met nog 76 of 77 wachtenden voor zich, had zij altijd verbazend linkse sympathieën. ,,Toppie, kind', zei Corinthia. ,,Heeft iemand je ooit verteld dat je het met dinergasten nooit over politiek moet hebben?' ,,Gasten?', riep Arturo Bellagostas senior. ,,We zijn hier allemaal en famille!' ,,Reden temeer het niet over politiek te hebben', zei Arturo junior. ,,Och, dat was ik helemaal vergeten', zei Corinthia. ,,Nu we het dan toch over politiek hebben. Er is al post voor jullie gekomen vanmiddag. Je raadt nooit van wie.' Ze had de envelop op de buffetkast gelegd en stond nu op om hem te pakken en aan Arturo senior te geven. ,,Alsjeblieft', zei ze. ,,Van Barones Thatcher.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden