Een bos van nog maar 75 jaar oud

Regelmatig wandel ik in het Waterloopbos, het vroegere Voorsterbos, dat sinds 24 maart van dit jaar de status van Rijksmonument heeft gekregen. Het ligt in de Noordoostpolder en er bestaan nog allerlei constructies uit de tijd dat het eigendom was van het Waterloopkundig Laboratorium uit Delft. Die zijn nu mooi overwoekerd. Het is zo'n bos dat je overal verwacht, behalve in een polder van nog maar 75 jaar oud.

Ik kom er graag, meestal zo tegen de schemering en meestal alleen. Het barst er van de spechten en ik weet onderhand waar de ijsvogels zitten. Ooit zag ik er een otter, maar ik denk dat die verdwaald was. Reeën zitten er zat en afgelopen week stond er een op het pad, op nog geen tien meter van me vandaan. Ik stapte opzij achter een boom om hem te bekijken. Hij had z'n winterpak nog aan en ook hij kroop weg achter een boom. Niks paniek. Ik gluurde om mijn boom heen en op hetzelfde moment gluurde hij om de zijne. We keken elkaar letterlijk aan. Even. Toen sprong hij weg, z'n grijswitte kont danste het bos in.

Meestal gaat het anders. Meestal zie je beesten pas als ze ervandoor gaan. Ze zijn bang voor mensen. Met redenen, vrees ik.

De hazen bij ons in de wei trekken zich van kraaien, eksters, koeien en schapen niks aan. Maar als ze een mens zien duiken ze het gras in en rennen weg zodra je in de buurt komt. Als ze blijven zitten, zie je ze niet eens. En laatst zag ik een kauwtje heen en weer vliegen tussen een ponypaardje en z'n nest in aanbouw. Hij plukte bossen haar van de rug van de pony en was totaal niet bang. En de pony vond het ook best.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden