Een 'bloody shame', die verloedering!

Ach, mochten we maar weer stemmen... Dan holden we naar het verkiezingsbureau en zouden we het rode potlood zonder ook maar een seconde te twijfelen laten landen bij de lijst Elsevier.

“De overheid bezuinigt fout. Stad en land verslonzen. Het kan beter. Een andere, gedurfde Miljoenennota biedt werk aan 200 000 mensen en maakt Nederland schoner, mooier, rijker”, vat het weekblad zijn plannen op Bosboomiaanse wijze samen. “In de publieke dienstverlening liggen voldoende banen voor de vele laaggeschoolde werklozen. En de financiële middelen? Die zijn bijvoorbeeld te vinden door het heilige huisje van subsidies niet langer te ontzien.” De woordvoerders van de regeringspartijen, Van der Ploeg (PvdA), De Korte (VVD) en Bakker (D66), plaatsen de nodige vraagtekens bij het plan, vooral waar het de financiering betreft. Alleen Bakker geeft toe dat het een bloody shame is, die verloedering.

Verder in Elsevier: schrijven vrouwen beter dan mannen?, een portretje van Wim T. Schippers en aandacht voor de oorlog in Afghanistan.

Erwin Olaf zou er zijn vingers en cameralens bij aflikken: een ontmoeting met Brenda (137 kilo), Nancy (160 kilo), Kathy (181 kilo) en Margaret (227 kilo). Helaas was Vrij Nederland hem voor. Freke Vuijst sprak uitvoerig met een aantal trotse zwaargewichten van de Amerikaanse National Association to Advance Fat Acceptance, die een heuse bedreiging lijkt te worden voor de lucratieve slankheidsindustrie. Nancy: “Ik zou lang niet zo dik zijn als ik niet mijn hele leven aan de lijn had gedaan. Elke keer als ik op dieet ging viel ik af. Maar als ik weer normaal ging eten vlogen de kilo's eraan. Zodat ik na elke kuur meer woog.” Tegenwoordig organiseert ze met groot succes dansavonden voor dikke vrouwen en de mannen die van hen houden.

Ook in Vrij Nederland: Gerrit Brokx over het CDA, Regilio Tuur over zijn wereldtitelstrijd en architectuur in de sloppenwijken.

In HP/De Tijd een verslag van een bijzondere familiereünie. De vijf broers Van Straaten treffen elkaar vijftig jaar na de slag om Arnhem op hun voormalige evacuatieadres in de bossen van Loenen en halen herinneringen op aan een bizarre periode. De bekende 'Dagelijks leven'-tekenaar Peter is een van hen. Voor de toen 9-jarige was het één groot avontuur: “Ik vond alles gezellig en spannend, ook wel een beetje eng. Maar zo dacht ik: als we doodgebombardeerd worden, zorgen mijn ouders wel weer dat het goedkomt.” Rob was 18, toen de familie Van Straaten Arnhem moest onvluchten. “Bij de evacuatie in augustus 1944 wist ik niet zo goed wat ik mee moest nemen. Ik had maar één schat, een boek over boten met ingeplakte plaatjes. Ik was toch een buitenbeentje in de familie, de liefde voor de natuur en de vogels was nooit erg aan mij besteed. De kleintjes en Gerard waren zulke tekenfanaten, die namen hun logboeken mee. Peter was werkelijk vanaf zijn derde jaar al de hele dag aan het tekenen, en vanaf zijn zesde jaar tikte hij verhalen op de schrijfmachine van vader. Ik meen dat ik de enige in de familie was die zich te pletter verveelde tijdens die rotoorlog.”

Verder in HP/De Tijd: een debat over de doodstraf, een interview met hockey-bondscoach Tom van 't Hek en een voorpublikatie van 'The (Kim) Philby Files'.

De Groene Amsterdammer vraagt zich, 25 jaar na 'Actie Tomaat', af of de Nederlandse Comedie wel zo slecht was. Nee, antwoordt Loek Sonneveld. “Natuurlijk wàs de Nederlandse Comedie in 1969 aan het einde van haar latijn. Maar er werd door die troep wel heel lang heel briljant toneel gemaakt. Het moge misschien vreemd lijken - zeker in het weekblad dat toentertijd de acties tegen het gevestigde toneel bijna rechtstreeks provoceerde, in ieder geval heftig aanvuurde - toch wil ik hier, een kwart eeuw later, een monumentje oprichten voor het toneel dat de Nederlandse Comedie ook in de jaren zestig presenteerde.” Vooral Han Bentz van den Berg krijgt een posthuum eerherstel.

De Groene heeft verder een essay over literatuur en sterrenkunde en een interview met schrijver Ian Buruma ('Er zijn geen gevaarlijke volkeren, alleen gevaarlijke situaties').

In Hervormd Nederland praat Edith Brehm over de integratie van homoseksuelen in de zware Nederland en christelijke gereformeerde kerken. “Al jaren lopen we tegen een muur van al die heren die het allemaal beter weten.” Brehm keerde de kerk in 1981 de rug toe, maar blijft andere lesbische vrouwen steunen die die stap niet durven te zetten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden