Een bijzonder gewone Hamlet

’Hamlet’ van William Shakespeare door Toneelgroep Oostpool; bewerking: Joeri Vos; regie: Marcus Azzini; tournee t/m 11-12; inl: 026-4437655 of www.toneelgroepoostpool.nl

Als Shakespeare wist, hoe zijn ’Hamlet’ (1602) ruim vier eeuwen na dato de plannen van een Nederlands kabinet met de kunst van repliek zou dienen, zou hij zich van louter plezier vast wel twee keer in zijn graf omdraaien. Zo scherp en geestig als hij commentaar op zijn tijd in zijn tekst weefde, zo spits wordt in Oostpools ’Hamlet’ gerefereerd aan de beraamde culturele kaalslag.

In zijn bewerking toont Joeri Vos zich een volleerd gezel van de grootmeester. Geen actietaal of platte verwijten, maar de afbraak van kunst gepareerd met de kracht van kunst. Simpel door de goede toon te pakken, en het juiste woord op de beste plek te zetten. Met als meesterzet het naar voren halen van de acteerles van Hamlet, in het origineel gegeven aan de toneelspelers, die straks moeder Gertrude en vooral oom Claudius moeten confronteren met de door hem gepleegde moord op Hamlets vader.

Zoals Sanne den Hartogh, die Hamlet gaat spelen, naast diens beste vriend Horatio deze les direct de zaal inspreekt, zorgt als vanzelf voor een ontvankelijke stemming bij het publiek. Dit wordt niet zomaar de zoveelste ’Hamlet’. Deze acteurs hebben er een speciaal verhaal mee te vertellen. Zonder het er dik bovenop te leggen. Ofwel, de verbeelding aan de macht.

De verbeelding, die Hamlet nodig heeft om de geest van zijn vermoorde vader te zien. De verbeelding, die de toeschouwer spontaan activeert om dubbelrollen te onderscheiden, ook al zijn die geen artistieke keuze, maar is gebrek aan geld de reden. Wat, als vaker, met terloopse ironie naar de mogelijk nabije toekomst verwijst.

Het is mede aan die door Vos en regisseur Marcus Azzini even luchtig als zorgvuldig door de voorstelling gesponnen ironie te danken, dat je blij uit deze ’Hamlet’ komt. Ook al volgen verraad, wraak en doodslag elkaar op, is Hamlets geliefde Ophelia waanzinnig geworden, heeft Hamlet zich in zijn voorgewende gekte verstrikt en ligt de vloer tenslotte bezaaid met lijken.

Met een er vanaf spattend speelplezier laat het Oostpoolse ensemble zien waarom het spelen van zo’n stuk de moeite waard blijft. Als een telkens weer op te frissen inzicht in de menselijke geest en politiek-maatschappelijke verhoudingen. Op een tamelijk lege speelvloer, waar het paleis van Elsinore als een reeks coulissen (vormgeving Theun Mosk) uit de lucht komt zakken. Waar Erik Whien van stijve staatsraad Polonius een verrassend komische figuur maakt. Waar Sanne den Hartogh erg lang zichzelf lijkt te blijven tot hij zich tenslotte, ontroerend droef, gewoonweg wel in de rol van stervende Hamlet moet laten zuigen. Misschien is dat wel het mooiste van deze ’Hamlet’: hoe bijzonder gewoon kan zijn.Hanny Alkema

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden