Weblog

Een beetje verslavend

CDA-Kamerlid Kathleen Ferrier. Copyright Dirk Hol. Beeld
CDA-Kamerlid Kathleen Ferrier. Copyright Dirk Hol.

Er zijn van die momenten dat je je als Kamerlid bevoorrecht voelt. Als je bijzondere mensen ontmoet of speciale gebeurtenissen mee mag maken. Ontroerend was de uitreiking van de Kindervredesprijs, in de Ridderzaal.

Mayra Avellar Neves, uit Rio de Janeiro kreeg hem uit handen van Desmond Tutu. Mayra woont in één van de gewelddadigste sloppenwijken van Rio de Janeiro en met niet aflatend optimisme blijft zij, tegen alle geweld en verdrukking in, opkomen voor rechten van kinderen en kansen op een menswaardig bestaan. Ze doet dat middels volkstoneel.

Ik heb zelf tien jaar in Zuid-Amerika gewoond, waarvan drie in Brazilië en als ik haar hoor en zie, is het of ik er weer rondloop. Wat mij vooral is bijgebleven is de kracht van de mensen. Onder de meest mensonwaardige omstandigheden nooit je waardigheid verliezen en zeker niet je creativiteit en gevoel voor humor. Een overlevingsstrategie waarin ik met name de vrouwen zéér bewonder. Mayra zegt het zoals het is: bewoners van sloppenwijken zijn geen zielige mensen en het theaterstuk van haar groep, dat begin dit jaar ook in Nederland opgevoerd werd heet dan ook Favela Força, kracht van de sloppenwijk.

(Volks)toneel blijkt steeds weer een uitstekend middel om gevoelige onderwerpen aan de kaak te stellen. In Zuid-Amerika is het een erkende methode, maar ook hier in Nederland kan toneel heel wat emoties losmaken. De afgelopen jaren heeft John Leerdam, Kamerlid voor de PvdA, maar vooral in hart en nieren theaterman, ieder jaar in december een stuk op de planken gebracht waarin bepaalde historische gebeurtenissen aan de orde gesteld werden. Het begon met “De tranen van den Uyl”, over de decembermoorden in Suriname, daarna een bewerking van “Dubbelspel” over de Nederlandse Antillen, vorig jaar een stuk over de Molukse treinkapingen en op 14 december aanstaande wordt in Paradiso “Amandla” opgevoerd, fragmenten van de strijd in Zuid-Afrika. Dit jaar doe ik voor de derde keer mee, het is een beetje verslavend. Het is iedere keer weer die unieke ervaring van het toneel, dat een emotie die je als spelers met elkaar deelt overslaat op de zaal. Die gedeelde emotie is wat mensen in Zuid-Amerika tot inzicht en begrip brengt over ingewikkelde kwesties maar ook hier, in Paradiso.

Ik zal nooit vergeten hoe we als cast van de Tranen van den Uyl, vrijwel geheel van Surinaamse afkomst, na de voorstelling, zelf in tranen waren. De gebeurtenissen van 8 december 1982 leven nog zeer. Dat blijkt ook ieder jaar weer tijdens de herdenking in de Mozes en Aaronkerk, als de namen van de 15 vermoorde mannen genoemd worden. Aanstaande maandag is het weer herdenking en zal ik het woord voeren. Weer zal ik benadrukken hoe belangrijk het is dat er recht gesproken wordt. Als dat niet gebeurt, dat heb ik in landen als Chili en Brazilië ervaren, is er geen toekomst. Het proces in Suriname loopt, we wachten het af.

Volgende week gaat Isabelle Diks, van GroenLinks de dagelijkse weblog schrijven. Zij heeft Mariko Peters, die tot aan het kerstreces met zwangerschapsverlof is, vervangen. Zij kan vertellen over haar ervaringen als tijdelijk Kamerlid en van haar voorbereidingen op haar nieuwe taak: wethouder in Leeuwarden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden