’Een beetje pijn, daar word je hard van’

door Fred Troost

Zelf noemen ze zich dames, maar de associatie laat zich moeilijk oproepen. De vrouwen die op het rugbyveld door de blubber ploeteren, hebben een weinig damesachtige uitstraling.

De regen heeft het gras doornat gemaakt. Prima. Al snel ontstaan overal modderplekken. Uitstekend. Het slik spat alle kanten op. Voortreffelijk.

Binnen vijf minuten zijn de dertig speelsters bij de interland Nederland - Frankrijk van top tot teen beslijkt en nauwelijks meer herkenbaar. De gedrevenheid is er niet minder om.

Rugby is het veldrijden onder de teamsporten. Hier speelt de heroïek van strijd tegen de elementen een even grote rol als het sportieve duel dat elke topsport kenmerkt. Heldendom krijgt een bemodderde status, wat niet als extra last, maar juist als gepaste bijkomstigheid gezien wordt.

Bijna was de wedstrijd tegen Frankrijk geannuleerd, want het veld van het nationaal rugbycentrum in Amsterdam is onbespeelbaar. Op het laatst wordt naar een bijveld van Waterland in Purmerend uitgeweken. Er zijn geen tribunes, er is geen scorebord. De volksliederen moeten ze speelsters zelf maar zingen: een geluidsinstallatie is er niet. Je kunt het klungelig noemen, of knus. Of een geslaagde noodgreep natuurlijk.

De Jack Russell van competitieleider Treur gebruikt de staander van het Franse doel om zijn poot tegen te lichten. Af en toe staat het publiek in het veld. Dreigt de kluwen speelsters in de buurt te komen, dan verzoekt de grensrechter de kijkers een stapje terug te doen. Het is een aardig contrast met de volle stadions uit het zeslandentoernooi dat op tv te zien is.

Wie als dames het veld betreden, metamorfoseren in no time tot op het oog geslachtsloze wezens van wie de enige drive is de bal over de achterlijn te brengen. Daarbij wordt bezieling gepaard aan enthousiasme, fanatisme aan hartstocht.

Erg goed gaat het niet. Bij rust is het 0-12. Frankrijk is veel sterker. Toch zegt bondsvoorzitter Kemps: ,,Ik vind dat onze meiden fantastisch goed spelen.’’

,,We hébben ook goed gespeeld’’, betoogt vleugelspeelster Lydia van Deursen na de 7-29 nederlaag. ,,Frankrijk heeft een wereldteam. Dit is geen pak slaag; alleen waren zij steeds een stapje sneller.’’

Behalve dan die keer dat Van Deursen als laatste door de Franse defensie glipt en de bal over de achterlijn drukt. Ook de conversie verzilvert ze. Zo komt Nederland op zeven punten.

Van Deursen speelt pas haar tweede interland. De eerste, tegen Wales, ging ook al verloren (0-24). Toch heeft ze er geen moment spijt van dat ze van hockey naar rugby is overgestapt. Dat ze wat gebutst van het veld komt, is geen probleem: ,,Ik kreeg een voet in mijn gezicht. Kan gebeuren. Nu heb ik een bloedneus en mijn lip is geschaafd. Je went eraan en het is goed voor je. Een beetje pijn, daar word je hard van. Trouwens, bij hockey heb ik ook wel eens mijn hand gebroken.’’

Haar komst vanuit de overgangsklasse hockey had een praktische reden: rugbyclub THOR in Delft was logistiek beter te combineren met huis en baan. Maar rugby beviel haar ook beter. ,,Dit is fysieker. Ik vind het mooi dat je bij rugby alle typen mensen kunt gebruiken, van groot tot klein.’’

Daarmee ontkracht ze het stereotiep dat rugbyspeelsters grote, dikke kenaus zijn. ,,Zelf ben ik vrij klein en snel. Voor mij is rennen en met side-steps de verdediging omzeilen de kick. Uiteindelijk moet de bal, langs alle schakels, bij mij komen en moet ik scoren. Dat deed ik vanmiddag.’’

Het leverde vijf punten op en de conversie nog twee. ,,Dat is een moeilijke techniek’’, geeft ze toe over de kunst de ovalen bal tussen de twee hoge palen te schieten. ,,Daar moet je goed voor trainen.’’ Ze beschrijft haar trainingsarbeid: ,,Voor mij is dat driemaal in de week. En dan op zondag de wedstrijd. Verder natuurlijk fitness; dat doe je voor jezelf.’’

Dat zoals gistermiddag meteorologische omstandigheden de wedstrijd beïnvloeden, vindt ze niet erg. ,,Zo’n modderveld is leuk. Dat glijdt lekker. Het geeft minder controle over de bal dan een droog hard veld, maar dat maakt de wedstrijd een stuk leuker.’’

Hoewel ze inmiddels gedoucht heeft, zit er nog wat modder onder haar oor. Maar haar ogen blinken. ,,Ik vind dit heerlijk’’, zegt Lydia van Deursen. ,,Ik heb vanmiddag echt genoten.’’

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden