Een aria of een popsong, niets stelt Rufus Wainwrights stem voor problemen

Pop/Klassiek


Rufus Wainwright/Amsterdam Sinfonietta


All I Want


****


Het luide gejoel in het stampvolle Concertgebouw sprak boekdelen. Het was natuurlijk preken voor eigen parochie, maar de toegift van Rufus Wainwright sloeg in en aan. Zijn eigen lied 'Going To a Town' met daarin de steeds terugkerende regel 'I'm so tired of America' heeft door de recente politieke ontwikkelingen extra lading gekregen, een lading die op fikse bijval kon rekenen. "Ik ben blij dat ik in Canada woon", zei hij na de geladen uitvoering ervan.


En er was heel veel dat een elektriserende lading had in dit bijzondere, Canadees-gekleurde programma dat Wainwright met Amsterdam Sinfonietta samenstelde. Amsterdam had het tweede concert in een reeks van tien, en nog niet alles zat geramd in Rufus' hoofd. Hij moest te vaak in de muziek turen om er helemaal van los te komen, wat bij de verrassende toegift van Brels 'Amsterdam' best jammer was. Daarbij bekende hij zenuwachtig te zijn dat hij nu voor het eerst in zijn carrière in een van de beroemdste klassieke tempels ter wereld mocht optreden. Al is die beruchte trap in het Concertgebouw natuurlijk bijna bedacht voor de chique camp van een 'diva' als Wainwright.


Eentje die ook nog eens geweldig bij stem was donderdagavond. Geen enkel stuk, of het nu een aria van Verdi of een song van Joni Mitchell was, stelde hem stemtechnisch voor problemen. Rameau's 'Tristes apprêts' kwam gaaf zijn strot uit met intens zinderende climaxen in de hoogte en fraai bedwongen stembreuken. Jammer wel dat in het orkestrale arrangement Rameau's droeve fagotten verdwenen waren.


Dit verstilde hoogtepunt ging naadloos over in 'Go Leave', dat prachtige lied van Wainwrights overleden moeder Kate McGarrigle. 'I'm going in', van de jong gestorven Canadese Lhasa de Sela, was een ander kippenvelmoment. De fluisterende strijkers van Amsterdam Sinfonietta strooiden hier in een mooi arrangement met nauwelijks hoorbare toefjes dissonanten, waardoor Wainwright het hele lied in een gedurfd mezza voce kon zingen.


De strijkers van Sinfonietta epateerden met voorspelen uit Verdi's 'La traviata', met een gaaf gespeeld intermezzo van Mascagni en met al die prachtige arrangementen, zeer kundig gemaakt door een viertal arrangeurs. In Leonard Cohens 'Hallelujah' en in 'Excursion à Venise' van tante Anna McGarrigle vormden ze bovendien een mooi achtergrondkoortje voor Rufus. En ook al klonk Verdi's 'Di Provenza il mar il suol' nog een beetje krampachtig, er is niemand die Irving Berlins 'How deep is the ocean' zoveel gevoel kan meegeven als Rufus Wainwright.


Nog t/m 17/1. www.sinfonietta.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden