Een alternatief verwendagje

Wat verheugden wij ons op 'Een dagje gezond' bij Oibibio, het Amsterdamse New Age centrum. Volgens de folder 'een dag om nieuwe kracht op te doen'. Een hele dag louter gezonde sapppen drinken, en verwend worden met sauna, massage, ontspanningsoefeningen en modderbaden. Wie daar niet van opknapt...

Het is tien uur 's ochtends. We zijn met zeven dames in badjas en wachten in een stemmig yoga-zaaltje op wat komen gaat. Maar liefst twee begeleidsters komen binnen en stellen voor even een rondje namen te noemen. Dan hebben ze nog wat mededelinkjes, delen het eerste sapje (appel-peer) uit en kondigen een ontspanningsoefeningetje aan. Als kleuters gaan we liggen, sluiten de ogen en horen hoe een band met klanken wordt aangezet.

“Laat je adem stromen zoals-ie stroomt”, horen we de begeleidster zeggen. Ze klinkt of ze een boodschappenlijstje ontcijfert. Na de ontspanning gaan we over op het onderdeel 'neusreflex'. Zeven wattenstaafjes worden gedrenkt in tien etherische oliën en vervolgens uitgereikt aan de aanwezigen. Het is de bedoeling dat we met het stokje ontdekken dat we allemaal vier neusgaten hebben. Jazeker. Langzaam duwen naar boven brengt je in de ene neusgang. Langzaam naar achteren, kom je in de gang naar de keelholte. Hatsjoe. Klopt. Sommige mensen gaan hiervan niezen, anderen moeten juist hoesten. Er worden tissues uitgedeeld. We moeten de neusreflex begrijpen als een soort schoonmaakbeurt en het helpt ook nog tegen hoofdpijn, menstruatiepijn en vermoeidheid. Als we uitgeproest zijn, mogen we de sauna in. Dat willen we wel, want het wordt ondertussen aardig koud in die badjasjes. De douches zijn ook al niet echt warm.

Een uur later melden we ons weer in de yogaruimte voor een nieuw sapje (appel-druiven) en een modder- of kleigezichtsmasker. Groene klei is wat milder. Zwarte modder reinigt sterker. We gaan weer liggen en de begeleidsters komen langs met twee kleuren pap. U kunt wel modder hebben hoor, klinkt het naast ons. Vooruit maar. Met een kwastje wordt de modder, die met containers tegelijk uit Oostenrijk wordt aangevoerd, op de huid aangebracht. Het ruikt gronderig, het trekt en na een paar minuten voelt het zoals een kind dat 'prikkeldraad' doet op je onderarm. Maar dan op je gezicht. Dat wordt twintig minuten doorbijten. Afspoelen doen we onder een douche die ongetwijfeld lauw zal blijven, zolang er geen monteur aan de verwarmingsinstallatie heeft gesleuteld. De begeleidsters verontschuldigen zich voor de geleden kou. Een van de dames probeert iets van 'ja hoor es, dat kan toch niet', maar krijgt geen bijval. We zijn hier om geestelijk en lichamelijk te ontspannen, niet om ons op te winden. Gauw maar weer naar de sauna. De tijd vliegt trouwens. Het is al bijna half één en tijd voor de massage. Jammer dat die slechts een half uurtje mag duren. Tijd voor het derde saprondje (wortel-tomaat) en voor 'de leverkleipakking'. Daar gaan we weer, gestrekt op het matje. We worden er een beetje flauw van, of is dat het vastengevoel? Een hete groene drab wordt op onze rechterzij geplakt en afgedekt met folie. De klankband gaat weer aan en we kunnen niet anders dan wegdromen. Net als de slaap heeft toegeslagen, moet de klei er weer af en worden we geacht opnieuw de sauna te bezoeken. Eigenlijk willen we niet meer. Doodmoe geworden van het niksdoen, verlangen we alleen nog maar te mogen blijven liggen. We slepen ons naar de ontspanningsruimte naast de sauna, waar 'gewone bezoekers' de meest lekkere hapjes bestellen. Broodjes met warme kaas en avocado, tosti's... het ruikt ook allemaal zo lekker. “Mogen wij nog een kopje thee, we zijn van het dagje gezond.”

Om vier uur begeven we ons weer naar de Japanse zaal voor het laatste sapje (appel) en naar wij vrezen een evaluatierondje. Dat valt mee, we mogen meteen weer gaan liggen. Onze adem laten stromen zoals die stroomt. Als we de ogen weer opendoen is het afscheid daar. Op tafel staan zeven piepkleine flesjes klaar. De neusreflex-olie van die ochtend. é raison van vijftien gulden. Op dat moment herinneren we ons het bedrag dat we voor deze dag hebben neergeteld. Honderdvijfenvijftig gulden. Voor dat geld hadden we op z'n minst zo'n flesje als aardigheidje voor onderweg mee mogen krijgen. Wel twee ook, gezien de kou. Honderdvijfenvijftig gulden. Voor een dagje ontbering.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden