Het WK volgens HH

Een advies aan Marokko, met de beste bedoelingen

Henk HoijtinkBeeld Maartje Geels

Na alle tamtam die erover is gemaakt, zou het vreemd zijn om in stilte afscheid van Marokko te nemen. Dit kan geen positief stukje zijn. Dat is vooral jammer, omdat het zo'n leuk toernooi is. Maar voor een juiste balans kun je er niet aan voorbij, nu een ploeg weg is die daaraan niet heeft bijgedragen en die daartoe hier en daar toch wel in staat was geacht.

Een sportieve evaluatie om het af te sluiten kan niet afwijken van het tussenrapport dat ik hier eerder over Marokko opmaakte. Ouderwets, gemankeerd voetbal, stond daarin na de eerste wedstrijd. Daarna verloor Marokko van Portugal en speelde het, maandag, gelijk tegen Spanje.

Bondscoach Renard zei dat Marokko had bewezen zich te kunnen meten met twee van de beste landenteams ter wereld. Goed, dat die twee niet voluit gingen en hoefden te gaan, hoefde hij in zijn positie natuurlijk niet te zeggen.

Op de Nederlandse tv werden de Marokkanen met (tot het einde toe) lieve vragen uitgeluid. Feyenoorder El Ahmadi werd gezegd dat ze toch maar hadden laten zien dat ze konden voetballen. Hij knikte, maar was uiteindelijk ('We maken zelf de kansen niet, zo is het natuurlijk ook') kritischer dan de vragensteller - een allang niet meer onbekende rariteit.

"Staat die op het veld?", vroeg Jan Mulder in de rust van Spanje-Marokko over Ajacied Ziyech. Wat Yes-R ervan vond, een rapper die bij de NOS zijn zegje mocht doen, weet ik niet, maar ik kan het wel raden.

Hij stond op het veld, ja, Ziyech, ergens aan de linkerkant. Dat was al heel lang een vingerwijzing: de speler die de beste van de Nederlandse eredivisie heette te zijn, die zich op het hogere plan van het WK zou laten gelden, dat kon niet anders, die speler werd bij Marokko al nooit in het hart van de ploeg opgesteld.

Nu liep hij, weggedrukt op links, vooral achter de Spanjaarden Carvajal en Silva aan, totdat hij in de slotfase werd gewisseld. Goed, dat hoeft nog geen schande te zijn, verdedigen of teruglopen tegen zulke voetballers, ook als ze niet alles uit de kast halen. Maar bleek was daarmee ook het sluitstuk wel van een veronderstelde trapspecialist, die met zijn trap op het hogere plan niets kon uitrichten.

Zijn vrije trappen tegen Portugal, trap na trap, van rechts met links genomen. Het zijn de ego-trappen van deze tijd: indraaiend, het ziet er sierlijk uit, daar zorgt de nemer wel voor, maar fatsoenlijk te koppen is de bal niet, hooguit te schampen. De nemer denkt meer aan zichzelf dan aan zijn ploeggenoot.

Nee, Marokkanen, ik heb niets tegen jullie. Ik schrijf over jullie land niets anders dan wat ik over mijn eigen land schrijf: dat het ouderwets, gemankeerd voetbal speelt. Ik hoop hier op verbetering. Dat zal niet makkelijk gaan. Zelfmisleiding is bij ons een groot probleem. Die zie ik ook bij jullie. Ik zie daarbij zelfbeklag. Als dat er niet uit gaat, kan het nooit iets worden. Het is maar een advies met de beste bedoelingen.

Zo, nu verder met het leuke WK.

Henk Hoijtink schrijft elke dag een WK-column. Lees hier eerdere afleveringen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden