Een aanslag met een bakfiets, is dat een slechte grap?

Bakfietsen in Amsterdam. Beeld anp

Het klinkt als een grap, schreef Het Parool eergisteren, 'maar het is bloedserieus': Amsterdam dreigt rond Oud en Nieuw slachtoffer te worden van een aanslag met een bakfiets. Als we dan toch dagelijks vóór de feestdagen door angstzaaiende berichten worden geplaagd, dan maar met een knipoog. Waarom is dit grappig?

Omdat de bakfiets, in essentie, een vervoermiddel is voor vreedzame verplaatsingen tussen Amsterdam Oud-Zuid en de dichtstbijzijnde basisschool. Maar ook een object van spot en hoon in rechtse kringen om de 'softies' van links mee te beschimpen. Daar past in ieder geval geen gebivakmutste jihadist bij die, puffend en kreunend, zijn lading springstof vooruit probeert te krijgen.

De bakfiets is niets anders dan een vehikel waarin de Nederlandse eigenheid lieflijk wordt vervoerd. Het geweld zit hooguit in de trapfrequentie. Met aan het stuur meestal een bezwete jonge vader en in de bak een paar blonde haardossen die zich tegen regen en wind proberen te verweren. Je kunt ook andere vormen van angsthazerij uit je grapjas toveren. Een aanslag met een bomgordel gemaakt van geitenwollensokken, bijvoorbeeld. Of, om ook Wassenaar en Aerdenhout hierbij te betrekken: een aanslag met een met semtex behangen plooirok.

Houten kangoeroes
In mijn buurt tel ik een stuk of vier, vijf van die houten kangoeroes op wielen. En omdat voor onze deur de helling begint die naar een stoplicht leidt, zie ik vaak hoe bakfietsvaders buiten adem en kromgebogen met 5 kilometer per uur zichzelf pijnigen om het groene licht te halen. Koop dan een gewone fiets met kinderzitjes, denk ik vol medelij, het scheelt zeker een kilo of twintig.

Bovendien worden je al die verwensingen van medefietsers bespaard die op smalle fietspaden achter deze logge ondingen hun ongeduld uitschreeuwen. Maar het is waarschijnlijk te laat: de bakfiets verschaft een duurzame identiteit aan jonge en moderne stellen die CO2-vrij door de spits willen trappen.

Kate Winslet
In Nederland worden jaarlijks 5000 bakfietsen geproduceerd en tot mijn verbazing ontdekte ik dat de helft hiervan voor de export is bestemd. Zo vond ik een Italiaanse site die de 'Bakfiets Milano, bicicletta da trasporto con cassone in legno' voor 1300 euro verkoopt. En in Frankrijk hebben ze de 'Triporteur Classique Hollandais, aussi appelé Bakfiets' die je voor 1800 euro kunt aanschaffen. Zelfs in New York wordt de 'Dutch Style cargo bike' zo populair dat ook actrice Kate Winslet er een heeft gekocht.

Volgens boze tongen zou aan de bakfiets te veel de geur van hun eigenaren kleven: die van drammerige wereldverbeteraars die alleen met brandnetelsoep en sojakoekjes vooruit zijn te branden. Hartgrondige bakfietsenhaters vindt men vooral bij de rechtse internetsite GeenStijl die buurten waar veel op GroenLinks wordt gestemd tot 'bakfietsenclave' heeft omgedoopt. Door al die lieve Hollandse kneuterigheid, kan ik in een bakfietsaanslag niet echt geloven. Ook niet in een draaiorgel- of sjoelbakaanslag. Die gaan we met gemak en humor buiten de deur houden. Fijne jaarwisseling!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden