Klassiek & zoPeter van der Lint

Edvard Grieg, de ultieme trooster

Op zomaar een moment afgelopen week overviel het me. De radio stond aan. Ineens was daar ‘Morgenstimmung’ uit de toneelmuziek bij ­Ibsens ‘Peer Gynt’ van Edvard Grieg. Hoe vaak zou ik die muziek niet gehoord hebben? Ontelbare keren.

Muziek die op de achtergrond klinkt, is nooit zomaar ‘behang’ voor mij, de luisterantenne staat bijna altijd wel op scherp. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat niet alles altijd werkelijk bij me binnenkomt. Dat was nu anders. Het gevoel van een heerlijk ochtendgloren, een morgen waarop de zon onbekommerd opkomt om een nieuwe dag te beschijnen, is zelden zo mooi in noten gevangen als door Grieg in deze Morgenstimmung.

Ik ging rechtop zitten, keek naar buiten en schoot vol. Eventjes, maar wel hevig. De overbekende melodie van Grieg stroomde naar binnen als een warme bak troost. Want de zon scheen dan wel stralend op deze ochtend en de lucht was dan wel helder blauw, maar de dag was natuurlijk verre van onbekommerd. Ik weet niet hoe het u vergaat deze ­dagen, maar de situatie vliegt me soms aan. Niet zozeer de situatie van het verplicht thuiszitten, maar meer de angst voor het onbekende. Wat als? Dat soort gedachten.

Het was Grieg die me daar met de neus opdrukte. Peer Gynt ontroerde Peer Lint zogezegd. Dat moet ik even uitleggen. Mijn Brabantse moeder noemde mij altijd Peer, en omdat Gynt rijmt op Lint, noem ik mij op mijn e-mailaccount Peer Lint. Niemand die daar overigens ooit een opmerking over heeft gemaakt, maar dat geeft niet. Ik vind het zelf nogal grappig.

De componist die er altijd is

En nu kwam Peer Gynt dus weer keihard binnen. Gek eigenlijk. Grieg is zo’n componist die er bij wijze van spreken altijd is, onopvallend in een hoekje van de muziekgeschiedenis. Vreemd dat zijn naam niet eens in de cartouches van de Grote Zaal van het Concertgebouw voorkomt. Wel in de Kleine Zaal overigens. Griegs muziek is in de ­beginjaren van het Concertgebouw namelijk heel veel gespeeld. Zijn ­populaire pianoconcert is er alleen al door het Concertgebouworkest zelf zo’n negentig keer uitgevoerd sinds 1889. En de Peer Gynt-suite, met daarin die heerlijke Morgenstimmung, sinds datzelfde jaar al 166 keer.

Ik kreeg deze week een aardig mailtje van een van de persmedewerkers van het Concertgebouworkest. Zij informeerde hoe het met mij ging, nu alle zalen en theaters dicht zijn. Ik schreef haar terug dat ik na amper drie weken van gedwongen onthouding al enorm hunkerde naar het eerste concert met de eerste live muziek. Als het weer kan, als het weer mag. Samen met honderden andere liefhebbers tegelijkertijd in diezelfde emotie hangen. Het zal een wonderbaarlijk moment zijn. De vanzelfsprekendheid van Grieg, de componist die er altijd is, staat misschien wel symbool voor de vanzelfsprekendheid waarmee ik, en vele anderen met mij, de drempel van het Concertgebouw overstapten om naar mooie muziek te luisteren. Nu dat niet meer kan, realiseer je je hoe bijzonder dat eigenlijk is.

Deze week werd bekend dat er een forse toename is in het streamen van klassieke muziek. Geen verrassing. Met alle concertzalen gesloten zijn liefhebbers op zoek naar andere kanalen om getroost te worden. En juist door de muziek van Grieg, die er altijd al was. Schoner dan ooit klinkt die nu. Probeer die Morgenstimmung maar eens.

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden