Echt stoere voetballer durft openlijk homo's te steunen

Tijdens de Canal Pride vroegen dertig sportkampioenen vorig jaar aandacht voor homo’s in de sport. Veel heeft het niet opgeleverd.

Dertig sportkampioenen stapten een jaar geleden aan boord om deel te nemen aan de Canal Pride in Amsterdam. Sommigen waren zenuwachtig, want zij hadden zich nog nooit vertoond op zo’n massaal homo-evenement. De zwemmers Inge de Bruijn en Pieter van den Hoogenband, de dressuurruiter Edward Gal en voetballers als Pierre van Hooijdonk en Aron Winter maakten met hun statement duidelijk dat iedereen welkom is in de sport.

Hun optreden had effect. De voorzitter van de KNVB, Michael van Praag, verklaarde dezelfde dag nog dat hij zich diep schaamt voor het laatste taboe. Van Praag beloofde homoseksuele voetballers in bescherming te nemen als dat nodig is en dat hij zal stimuleren dat voetballers er voor uit kunnen komen.

Maar de KNVB heeft wel een lange aanloop nodig. De voetbalbond heeft nu pas een onderzoek in voorbereiding naar de aard en omvang van het probleem.

Onder de betaalde voetbalclubs in Nederland bestaat ook bereidheid om de acceptatie van homo’s te bevorderen. Zij zien de noodzaak om hiermee aan de slag te gaan en dat openheid in het belang van het voetbal is. Echter, geen enkele club wil als eerste en enige hiermee naar buiten treden. Waarom? Omdat het gedrag van supporters als een te groot afbreukrisico voor de club wordt beschouwd! De clubs durven hun nek niet uit te steken omdat ze bang zijn voor de risico’s.

Dus dan zou de oorzaak bij de supporters liggen. De spreekkoren vanaf de tribunes en het gedrag van hooligans zouden homo’s ervan weerhouden om openheid te betrachten. En wat blijkt nu? Uit een onderzoek van de Universiteit van Staffordshire (Groot-Brittannië) onder tweeduizend voetbalfans blijkt dat 93 procent van de ondervraagden homofobie op en rond de velden resoluut afwijst. De fans zijn alleen geïnteresseerd in de prestaties van de spelers. Aan de supporters ligt het blijkbaar niet dat homofobie in de sport voortduurt.

Aan wie of wat ligt het dan wel dat er nog steeds sprake is van homofobie in voetbal? Ik heb de afgelopen jaren de coming out van vele topsporters opgetekend. En wat mij opvalt is dat meeste sporters getuigen van uitstelgedrag en een lange worsteling voordat ze toekomen aan het accepteren van zichzelf. Veel sporters hebben last van de stereotype beelden die er over homo’s bestaan. Zij willen vooral gezien worden als atleten die presteren en niet worden versmald tot hun seksuele voorkeur of nog erger, tot nichten in een roze slip die niks met sport hebben. Sporters identificeren zich met andere atleten en niet met homo’s.

In de machowereld van de mannelijke teamsporten vergt zelfacceptatie daarom nogal wat moed. Daarvoor is een veilige sportomgeving nodig. Een mooi recent voorbeeld daarvan is de rugbylegende Gareth Thomas. De ’Jaap Stam’ van Wales speelde al meer dan honderd interlands en was lange tijd getrouwd met zijn jeugdvriendin.

Sinds kort vertelt hij de wereld over zijn ware gevoelens. Hij presenteert zich nu als atleet die in het belang van de sport kiest voor wereldwijde openheid en aandacht. Zijn homogevoelens zijn daarbij niet van belang. Alle stereotypen die er over homo’s bestaan, houdt hij daarbij verre van zich.

Hij hoopt met zijn optredens op een mentaliteitsverandering in het rugby. De duizenden instemmende reacties die hij vanuit de hele wereld ontvangt, zijn al een positief voorteken. Gareth Thomas durfde deze stap te nemen omdat zijn coach en enkele medespelers hem vertrouwen en bescherming boden.

Ook wij zitten te wachten op een soort van Jaap Stam die het taboe in de mannelijke teamsporten doorbreekt. Hier ligt een verantwoordelijkheid voor de mensen die rond de zogenaamde kast staan: de bestuurders, trainers en medesporters in voetbal, basketbal en volleybal. Zij moeten homo’s welkom heten en hen op voorhand bescherming toezeggen. En dat doen ze nu (nog) niet. Zo blijft de doorbraak uit.

Duidelijk en actief beleid van de sportbonden zal hen daarin zeker ondersteunen. Een beleid waarin een tolerant en uitnodigend sportklimaat, bescherming van rolmodellen en het corrigeren van homo-onvriendelijk gedrag prioriteit krijgen.

Het is jammer dat de Sportersboot dit jaar geen vervolg krijgt, want het blijft nodig aandacht te vragen voor de acceptatie van homo’s in de sport. Ik daag de sportbonden uit om volgend jaar tijdens de Canal Pride met een boot deel te nemen die gevuld is met vertegenwoordigers uit de wereld van de mannelijke teamsporten: voetballers, volleyballers en hockeyers. Ongeacht hun seksuele voorkeur. Zo krijgt acceptatie vanzelfsprekend vorm.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden