Echo uit het verleden

Ze is een veterane zonder ervaring. Een echo uit het verleden, die voor het enige lichtpuntje zorgde in het treurspel dat het nationale vrouwentennis al maanden opvoert.

Yvette Basting is de naam. In 1995 debuteerde ze als zeventienjarige op de Australian Open. Ze was een groot talent, voor Nederlandse begrippen tenminste. Ze zou het gaan maken, maar raakte in de vergetelheid. Gisterochtend kwam ze in de kleedkamers van Wimbledon Martina Hingis tegen. Een oude bekende. Zes jaar geleden stonden ze tegenover elkaar in de halve finale van de US Open voor junioren.

De mondiale nummer één herkende haar zowaar. 'Hé, leef jij nog?', had ze gevraagd. Ja dus. Basting won vorige week drie kwalificatiewedstrijden en gisteren was ze in de eerste ronde van het hoofdtoernooi met 6-1 6-4 ook de Tsjechische nummer 66 van de wereld, Adriana Gersi, de baas.

Het verhaal van Basting was niet uniek. Het was het relaas van een meisje dat vanaf haar vierde alles voor de sport overhad. Dat met een door haar vader afgezaagd squashracket oefende en oefende. Dat droomde van vette bankrekeningen, van successen en roem. En dat uiteindelijk in de grote-mensenwereld verzoop.

Was het toeval dat ook haar generatiegenote Kim de Weille haar belofte nooit heeft kunnen inlossen? Nee, denkt Basting. ,,Het ging zo snel met ons. We beseften nauwelijks wat ons overkwam. Er was niemand die ons begeleidde, ook niet vanuit de bond. We moesten alles zelf doen en dat konden we niet. Nu ben ik ouder en denk ik beter om te kunnen gaan met de verwachtingen, het reizen en het wereldje.''

Drie of vier jaar geleden ('Ik weet het niet eens meer precies') scheurde Basting haar enkelbanden. Op de drempel van de top-100 kon ze naar eigen zeggen 'weer van voren af aan beginnen'. Twee comebacks mislukten. Geen krant die er een regel aan wijdde. Waarom ook?

Wat Basting speciaal maakt, is hoe ze bleef terugvechten. Met engelengeduld. ,,Ik ben altijd in mezelf blijven geloven.'' In de anonieme wereld van de challengers sprokkelde de gedrongen baseline-speelster haar puntjes bijeen. Onder begeleiding van haar vader, 'omdat het klikt en omdat dat kostenbesparend is'.

November 1999 kwam de ommekeer. Als nummer 360 van de wereld mocht ze als lucky loser meedoen aan een toernooi in Tel Aviv. Ze won. Inmiddels is de 23-jarige 'met trots' opgeklommen naar de 186ste positie, heeft ze voor het eerst een Grand Slam-wedstrijd gewonnen, is ze in Londen 33000 gulden rijker geworden en heeft ze vooralsnog als enige Nederlandse de tweede ronde van Wimbledon bereikt.

Seda Noorlander en Amanda Hopmans verloren gisteren beiden. Juist hun prestaties -beiden bereikten vorig jaar op relatief late leeftijd de top-100- inspireerden Basting. ,,Zo moeilijk kan het dus niet zijn, dacht ik.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden