E.T. the extra- terrestrial (1982)

Geen sensatie maar vriendschap

Voor iemand die 'E.T.' nog nooit gezien heeft, is die film in gedachten een monster geworden. Een verplicht nummer op de to-do-lijst waar nooit tijd voor is. Een sentimenteel monster dan wel, met Drew Barrymore's karakteristieke kindergezichtje en de tranen die over haar wangen rollen. Zo'n beeld dat de afgelopen 34 jaar sinds de première niet te missen was als je een beetje om je heen keek. Net als dat beeld van die kinderfiets tegen het licht van de maan waarin ze het buitenaardse wezentje E.T. terugbrengen naar het bos waar hij is achtergelaten, in de hoop dat hij weer wordt opgehaald.

E.T. was in 1982 een van de eerste blockbusters, na 'Jaws' en 'Star Wars'. Spielbergs signatuur was toen al onmiskenbaar: de camera op die verwonderde gezichten met opengesperde ogen die later the Spielberg face zijn gaan heten, John Williams' opzwepende muziek, de slim opgevoerde spanning. Het is praktisch de huisstijl van Hollywood geworden.

Maar voor wie gewend is aan de bombastische beeldbombardementen van de moderne blockbuster, heeft E.T. ook iets charmants en bescheidens. De film speelt zich overwegend binnen af, in de slaapkamers waar Elliott met zijn grote broer en kleine zusje E.T. verstopt hebben en waar het wezentje zich verwondert over speelgoed en andere aardse uitvindingen. Het accent ligt op de vriendschap tussen Elliott en E.T., niet op sensatie en visuele effecten. Zelfs in spektakelfilms als 'Jurassic Park' en de 'Indiana Jones'-films gebruikt Spielberg die strategie. Die bescheidenheid zorgt ervoor dat de film nog steeds overeind staat. E.T. is groot geworden door klein te blijven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden