Dylan als radio-dj

CD | POP

Various Artists Theme time radio hour with your host Bob Dylan

Ace/Munich Rec.

In de biopic ’I’m not there’ van regisseur Todd Haynes spelen zes verschillende acteurs Bob Dylan. Een gewaagde vondst die goed uitpakte, zoals vandaag in de bioscoop is te zien. Andersom kun je zeggen dat Bob Dylan, die volgende maand 67 wordt, inderdaad zes levens heeft. Want naast zanger, componist en gitarist is hij ook acteur, schrijver en sinds 2006: deejay. In zijn wekelijkse radioshow op het Amerikaanse satellietstation XM Radio put hij als archeoloog uit zijn eigen, enorme muzikarchief.

Met roestige stem voorziet Dylan ieder nummer van zinnig, dan weer komisch commentaar. Altijd is hij to the point op zijn zoektocht door 100 jaar Amerikaanse (en Britse) populaire muziekhistorie.

Om eenheid in die overstelpende hoeveelheid aan te brengen, geeft hij elk programma een ander thema mee. Ze lopen uiteen van ’tranen’, ’Kerst’ en ’gevangenis’ tot ’honden’, ’telefoon’, ’de Bijbel’ en ’meisjesnamen’. Dixieland, blues en country uit de jaren dertig en veertig mixt hij vanzelfsprekend met ska, soul en pop uit de sixties, of een actueel rocknummer.

Daar omheen weeft hij een context waarin ook antieke commercials, filmdialogen en interviewquotes van de betreffende artiesten verwerkt zitten. Gevoegd bij de anekdotes en weetjes die Dylan opdist, groeit iedere radioshow uit tot een uniek document. Zo blijkt de gitarist van Fats Domino, Roy Montrell, in 1979 in Nederland overleden te zijn (17 januari 2007, thema: Musical instruments). Maar ook schaamt Dylan zich niet een gedicht van Shakespeare voor te dragen, zoals in de uitzending van afgelopen vrijdag rond het thema ’Youth and age’.

Dylan als deejay bereikte inmiddels zo’n cultstatus dat zijn radioprgramma’s integraal, gebundeld in boxen van tien uitzendingen, op cd zijn uitgebracht. Die van vorig jaar zijn via internet op de BBC te beluisteren.

Daarnaast verscheen een dubbel-cd waarop een selectie songs uit de eerste 45 radioshows te horen zijn. De stem van Dylan ontbreekt hier, maar de vijftig nummers beleef je als één grote tijdreis.

Op ’Seven nation army’ van The White Stripes (2002) volgt ’Gun fever’ van The Valentines (1967) en even later zingt Memphis Minnie het hartverscheurende ’Me and my chauffeur blues’ (1941).

Een eclectische aanpak die niet alleen verrassend uitpakt, maar ook illustreert hoe actueel vergeten muziek kan klinken mits in de goede samenhang gepresenteerd.

Juist in tijden van overvloed waarin nagenoeg alles valt te downloaden, is een schatgraver als Bob Dylan te midden van het grote aanbod een ideale wegwijzer. (SR)

Voor alle speellijsten: www.notdarkyet.org, http://www.notdarkyet.org Info: www.xm-radio.com/bobdylan. De BBC herhaalt de uitzendingen van vorig jaar op: www.bbc.co-uk/radio

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden