Dutroux vragen of hij spijt heeft, is al partijdig

In het proces-Dutroux buigt de rechtbank zich over de persoonlijkheden van de verdachten. Maar ook buiten moeten de juristen op hun tellen passen.

BRUSSEL - Wat is de overeenkomst tussen het eten van een bord spaghetti en het geven van een hand?

In België kan het fataal zijn voor wie juridisch onbevooroordeeld moet zijn. In 1996 viel onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte over het eten van spaghetti met de slachtoffers van Dutroux. De advocaat van Dutroux stelt zich nu milder op. Hij doet niet moeilijk over het handenschudden van rechtbankvoorzitter Stéphane Goux met Dutroux-slachtoffer Sabine Dardenne.

Gelukkig maar, anders had Goux misschien zijn biezen kunnen pakken, in een proces dat al tien weken loopt. Het is precies die duur die maakt dat de partijen elkaar ook 's avonds tegenkomen in het pittoreske, maar kleine Arlon. Het handenschudden gebeurde tijdens een voetbalwedstrijd tussen journalisten en gerechtelijk personeel en werd gefilmd door vier cameraploegen die zich eveneens verveelden.

In de rechtszaal werd gisteren wel een jurylid naar huis gestuurd. Hij vroeg Lelièvre of die spijt had. Dat mag niet, want Lelièvre is nog nergens schuldig aan verklaard. De rechter vergaf het hem, maar Lelièvre en Dutroux niet. Zij eisten de verwijdering van het jurylid. Deze raakte zo van streek dat hij riep zichzelf een kogel door het hoofd te schieten als hij weg moest. 'Fysiek en psychisch' ongeschikt, oordeelde Goux, en zo vertrok het jurylid alsnog.

Zand erover. Al anderhalve week vertellen psychologen en psychiaters over de psyche van de verdachten. Vorige week schilderden ze Dutroux af als een ras-psychopaat. Hij is zo egocentrisch dat hij zelfs de grootste wreedheden begaat zonder ooit aan zijn slachtoffers te denken. Zijn zelfzuchtigheid maakt het hem onmogelijk om duurzaam met anderen samen te werken. Deze informatie staaft de stelling dat Dutroux voor zichzelf handelde, en niet voor een geavanceerd pedofilie- en drugsnetwerk.

Dutroux had zelf wel zijn personeel. Zijn ex-vrouw Michelle Martin vooral. Dutroux ging constant vreemd en was thuis gewelddadig. Maar zelfs toen hij meisjes ging ontvoeren, gijzelen en misbruiken liet Martin hem niet in de steek. Integendeel: Ze wist van al zijn daden en hielp hem zelfs. Met als dieptepunt het lot van Julie en Mélissa, die in Dutroux' kelder verhongerden omdat Martin ze geen eten gaf.

Opmerkelijk is dat ze haar eigen kinderen wel goed verzorgde. Volgens de deskundigen balanceerde Martin echter voortdurend op het randje van instorten. Haar vader kwam om in een verkeersongeval toen ze zes was, een gebeurtenis die haar een panische verlatingsangst bezorgde. ,,Ze klampt zich vast aan degene die haar zekerheid biedt. Ze geeft zich aan hem over. Ze wordt één met die persoon en onderwerpt zich blindelings aan hem.''

Een geweten heeft Martin wel, net als Michel Lelièvre die zojuist aan de beurt was. Getuigen zeggen dat ze eerst niet konden geloven dat Lelièvre Dutroux had geholpen bij de ontvoeringen. Zelf zegt hij ook niet te begrijpen waarom hij niet naar de politie stapte. Zijn drugsverslaving en zijn slappe karakter maakten hem als was in de handen van Dutroux.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden