Dutroux, protectie en chantage

BRUSSEL - Een Belgische magistraat legde dit jaar in kleine kring foto's op tafel van een meisje dat op gruwelijke wijze om het leven was gebracht. Hij kon of wilde het kind niet identificeren. Maar zijn boodschap was wel duidelijk: justitie en politie, vooral de speurders in Neufchateau, zijn bezig met een onderzoek naar kindermisbruiken, moord op grote schaal, en van onvoorstelbare wreedheid. Een gevaarlijk onderzoek bovendien, getuige het feit dat de leider van het onderzoek, procureur Michel Bourlet, kort na de vondst van de vermoorde meisjes Julie en Melissa ging rondrijden in een gepantserde auto. Sommige magistraten namen mensen buiten hun eigen beroepsgroep in vertrouwen, verschaften delicate informatie, voor het geval henzelf 'iets' mocht overkomen. “We komen met een betonnen dossier voor de dag”, hield een grimmige Bourlet zijn meer dan 300 speurders in de rijkswachtkazerne van Neufchateau voor. Publiekelijk verklaarde Bourlet, dat hij de kindermoorden tot op de bodem zou uitzoeken, 'als men mij m'n gang laat gang'. Dat werden gevleugelde woorden in België; ze suggereerden dat Bourlet beducht was voor tegenwerking door machtige personen. Sindsdien zijn de speculaties over 'bescherming' van Marc Dutroux en vooral de louche zakenman Jean-Nihoul niet van de lucht. Bourlet concentreert zich momenteel op een aantal sporen, waarvan er één nog niet in de publiciteit is gekomen, en waarin regelmatig de naam Nihoul opduikt. Hieronder een overzicht van deze zogeheten 'pistes', inclusief het spoor naar een Antwerpse gedetineerde, op wie Bourlet en de zijnen pas onlangs stuitten. Feiten en vermoedens lopen door elkaar heen, net als in het onderzoek.

THEO KOELE

Bij Dutroux, medeverdachte Jean-Michel Nihoul (54) - de dubieuze zakenman uit Brussel - en enkele andere trawanten waren inmiddels honderden videobanden van pornografische aard in beslag genomen. Op sommige banden was Dutroux herkenbaar. De banden waren tot in Tsjechië gevonden. Daar stuitten Belgische speurders op, bij hun zoektocht naar An en Eefje. Een select groepje medewerkers van procureur des konings Bourlet in Neufchateau bekeek de banden, en maakte er verslagen van. Dat gebeurde in een bunker. Het materiaal mocht eens 'toevallig' in vlammen opgaan...

Het zou niet de eerste keer zijn dat belastend materiaal verdwijnt uit een dossier, dat riekt naar bescherming 'van hogerhand' en chantage. Deze week werd bekend, dat belangrijke gegevens over zogeheten roze balletten, seksfeesten met prominente Belgen onder de deelnemers, op mysterieuze wijze verdwenen waren uit het Brusselse paleis van justitie. De documenten konden alleen maar 'weggewerkt' zijn door iemand die goed thuis was in het gebouw.

Vast staat, dat ook politiemensen aanwezig waren op orgiën, al dan niet 'ambtshalve'. Onder hen de Brusselse commissaris van de gerechtelijke politie, belast met zedenzaken, Georges Marnette. Procureur Bourlet heeft hem nadrukkelijk geweerd uit zijn onderzoek.

Marnette onderzocht vorig jaar de zaak van een Vlaamse rijkswachter. Deze was in een Brusselse parkeergarage betrapt met minderjarige jongens uit Oost-Europa, van wie hij foto's maakte. Ten huize van de man, Hedwig Huybrechts, werden 650 foto's aangetroffen, die hun weg moesten vinden naar pedofielen in binnen-en buitenland.

Huybrechts kwam al vrij snel op vrije voeten. Dat versterkte het wantrouwen van de speurders in Neufchateau jegens commissaris Marnette. Hun argwaan werd gedeeld door een hoge Brusselse politieman. In februari betichtte een commissaris van de gerechtelijke politie, Eddy Suys, zijn collega Marnette ervan het onderzoek naar de handel en wandel van Dutroux' maatje Nihoul in Brussel te dwarsbomen. Suys beweerde tegenover de parlementaire commissie-Dutroux ook, dat Marnette aanwezig is geweest op seksfeesten.

Marnette verscheen deze week voor een andere parlementaire commissie, die probeert te achterhalen waarom de Bende van Nijvel nooit werd opgerold. Een van de hypotheses is, dat bij de moordpartijen van de Bende in de jaren tachtig getuigen van seksuele uitspattingen van 'hooggeplaatsten' uit de weg werden geruimd.

De politieman bevestigde dat hij op seksfeesten kwam, zij het beroepshalve. Hij was er als infiltrant, en uit het feit dat hij in kamerjas gekleed ging, mocht men niet afleiden dat hij deelnam aan orgiën. Hij herinnerde er enkele 'personaliteiten' ontmoet te hebben, maar noemde geen namen. Marnette zei er zeker van te zijn dat Nihoul, bekend organisator van seksfeesten, bescherming genoot. “Die moet in de magistratuur of in de politiek gezocht worden.”

De 'Drie van Namen'

De pedofiele rijkswachter Huybrechts, die al dan niet dankzij commissaris Marnette met de schrik vrijkwam, was een goede bekende van ten minste één man, die momenteel wegens seksueel misbruik van minderjarigen in de cel zit. Deze Claude Jasselet (31) is een van de 'Drie van Namen', pedoseksuelen die, zonder dat ze het van elkaar wisten, vanuit de gevangenis in de Waalse stad de speurders van procureur Bourlet van informatie voorzagen. De een 'verlinkte' de ander.

Behalve Jasselet zijn het de 63-jarige Guy Focant en de 47-jarige Jean-Louis Raemaekers. De laatste kreeg in 1995 levenslang, en zei bij die gelegenheid: “Als ik spreek, barst het land.” Daarmee wekte hij de indruk, dat er belangrijke personen betrokken waren bij zijn daden, of daarvan althans op de hoogte waren.

Aan de dreigende woorden werd destijds weinig waarde gehecht. Maar in de cel begonnen de drie pedoseksuelen tegenover elkaar op te scheppen over hun wandaden. Die informatie kwam ter ore van Bourlet c.s. Op basis daarvan begonnen eind vorig jaar graafwerkzaamheden op een verlaten mijnterrein in Jumet, nabij Charleroi - graafwerk, dat begin dit jaar werd stopgezet bij gebrek aan resultaten.

Het parket in Neufchateau had gesuggereerd dat het terrein was aangewezen door Michele Martin, ex-vrouw van Dutroux. Bourlet wilde namelijk koste wat het kost vermijden dat de media lucht kregen van een 'tweede pedofilie-netwerk'.

In januari schreven niettemin twee Franstalige kranten dat Bourlet een netwerk náást dat van Dutroux-Nihoul op het spoor was. Andere kranten volgden; er zou sprake zijn van een zoektocht naar maar liefst zeven kinderlijkjes. Toen het nieuws via radio en tv de 'Drie van Namen' bereikte, vielen ze 'droog' als bron van de speurders. Ze weigerden nog iets te zeggen. Bourlet was dan ook woedend over de perslekken.

In de media dook ook in verband met de 'Drie van Namen' de naam Nihoul op. Een minderjarige jongen had de speurders verteld, dat hij herhaaldelijk door Guy Focant, een van de drie, was 'uitgeleend' aan andere pedofielen. Toen de zaak-Dutroux vorige zomer losbarstte, herkende de jongen op foto's en televisiebeelden Nihoul als één van hen.

'Een tweede Dutroux'

Een derde piste, die tot dusverre buiten de publiciteit is gebleven, leidt naar Vlaanderen. Pas sinds medio februari volgen Bourlet en zijn mensen dit spoor. Hoofdpersoon is Steve Tanghe (37). Eind jaren zeventig werd hij voor het eerst veroordeeld, wegens mishandeling van minderjarigen. Sinds vorige zomer zit hij in een gesloten inrichting in Merksplas, na de ontvoering van een 9-jarig meisje.

Tanghe woonde in Antwerpen vlakbij de verdwenen kinderen Kim en Ken Heyrman, van wie de een dood is teruggevonden en de ander nog altijd spoorloos is. Vanuit Merksplas schreef Tanghe wanhopige brieven, onder meer naar zijn ex-vrouw. Daarin staat: “Ik weet nog veel meer van Kim en Ken.” En: “Ik ben van plan de zaak-Nihoul op me te nemen.” Daaraan voegde hij toe, dat hij wel vijf jaar celstraf op de koop toe wilde nemen.

Tanghe blijkt ook een van de verdachten in de zaak-Dutroux te kennen, de Griek Mikhael Diakostavrianos. In de jaren tachtig zouden Nihoul, Tanghe en de Griek betrokken zijn geweest bij vrouwenhandel, met Cyprus als centrum.

Tanghe zou ook contacten hebben met ex-premier Paul Vanden Boeynants. Tanghe woonde ooit in een van de woningen van de Minister van Staat in Brussel, en werkte bij een cateringbedrijf op de Heizel (beurs-en congrescentrum) waar VDB de scepter zwaait.

De naam VDB, zoals de man in de volksmond heet, dook deze week op in de Vlaamse pers in verband met de zaak-Dutroux. Nihoul had VDB als een van zijn 'beschermheren' aangewezen tegenover de speurders in Neufchateau. De bejaarde politicus verwaardigde zich niet op deze 'ridicule' aantijging te reageren.

De mensen van procureur Bourlet twijfelden aanvankelijk sterk aan de verklaringen van Tanghe, die de zaak-Nihoul - wat dat dan ook moge zijn - voor zijn rekening zou willen nemen. Tanghe wordt niet geheel toerekeningsvatbaar geacht. De speurders proberen niettemin zijn woorden op hun waarheidsgehalte te toetsen. Ze willen het onderzoek onttrekken aan de gerechtelijke politie in Antwerpen, die ook bezig is met een onderzoek. 'Neufchateau' zou een aantal Antwerpse politiemensen niet vertrouwen.

Bourlet en zijn mensen lijken Tanghe in toenemende mate serieus te nemen; hij wordt in gerechtelijke kringen 'mogelijk een tweede Dutroux' genoemd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden