Duran Duran is terug.

Het laatste concert van Duran Duran in de volledige bezetting was meteen ook de allerslechtste uit de geschiedenis van de popmuziek. De vijf uit Birmingham voelden zich in juli 1985 moreel verplicht om mee te doen aan het Live Aidproject, maar konden op het podium niet verbergen dat het vuur was verdwenen.

Door Bas DE VRIES

Na afloop besloot gitarist Roger Taylor het glamourleven in de razendpopulaire band definitief in te ruilen voor een teruggetrokken bestaan op het Engelse platteland, bang als hij was dat het bijna verplichte grenzeloze drugsgebruik zijn hersenpan onherstelbaar zou beschadigen. Muzikaal waren er inmiddels ook te veel spanningen aan de oppervlakte gekomen.

,,Je kon het al zien aan de kapsels”, blikte bassist John Taylor (geen familie van Andy) onlangs terug in de Britse zondagskrant The Observer. Een deel van de groep had ten tijde van Live Aid zijn haar stevig laten groeien en hing de Amerikaanse rocker uit. De anderen waren juist op de 'esoterische, Europese, artistieke toer', zoals John Taylor het samenvatte.

Het tragische resultaat was een chaotisch optreden dat ronduit pijn deed aan de oren. Het definitieve failliet van een band die volgens velen altijd al meer had moeten hebben van zijn uiterlijk dan van zijn inhoudelijke kwaliteiten. In de vijftien jaar daarna haakte het ene na het andere groepslid af, totdat uiteindelijk alleen zanger Simon Le Bon en toetsenist Nick Rhodes eenzaam overbleven. Er was nog één wereldwijde hit, 'Ordinary World' in 1992, maar sindsdien gold Duran Duran definitief als een echo uit het verleden.

En toch was het weer ouderwets dringen toen 'het echte' Duran Duran met Andy Taylor afgelopen oktober voor het eerst in achttien jaar weer samenspeelde in Londen. Op de stoep voor het dik uitverkochte Forum in Kentish Town werden kaartjes aangeboden voor 180 pond (270 euro). Tot verbazing van velen was Duran Duran in één klap weer hot.

Op de MTV-awards in de VS en tijdens het jaarlijkse feestje van de Britse platenindustrie kregen de veertigers prijzen uitgereikt vanwege hun grote bijdrage aan de popmuziek. Grote namen van nu zoals Justin Timberlake lieten officieel weten Duran Duran als een grote inspiratiebron te beschouwen. Al met al reden genoeg om deze weken een grote Britse en Ierse reünietour te maken. Een serie optredens in Amerika zit al in de planning, een nieuwe plaat, en vervolgens ongetwijfeld een Europese tour.

Voor wie het nog niet was opgevallen: de huidige muziekwereld zwelgt in de nostalgie naar alles wat met de jaren zeventig en tachtig te maken heeft. De industrie is er al een tijdje achter dat het grote geld niet zozeer bij de jongste generatie te halen is: die spaart haar zakgeld liever uit door muziek te kopiëren of te downloaden van internet. Dat ligt anders bij de koopkrachtige veertigers en dertigers, maar dat zijn weer niet altijd de meest avontuurlijke geesten. Zij luisteren vaak liever naar de originelen dan naar al die nieuwe electrogroepjes zoals Ladytron, die anno 2004 in jaren-tachtig-sfeer bezig zijn.

Dat is op de korte termijn goed nieuws voor al die grote namen van weleer die proberen een graantje mee te pikken van deze trends. Maar het levert op de iets langere termijn een probleem op. Want hoe voorkom je dat je publiek alleen maar geïnteresseerd is in je oude hits, om bij je nieuwere werk massaal naar de bar te stuiven? Hoe zorg je ervoor dat het niet bij een eenmalige wederopstandig blijft?

Afgaande op de reacties op het historische concert in Londen dreigt dat laatste gevaar ook levensgroot voor Duran Duran. De recensies waren wat je noemt verdeeld. Opvallend veel waardering was er in de Engelse kranten voor het feit dat niemand in de band kaal is geworden: in het geval van Duran Duran is de toestand van de kapsels kennelijk nog altijd een belangrijk item. Maar zodra de muzikale prestaties aan de orde kwamen was het vriendelijkste commentaar dat 'hun nummers de tand des tijds beter hebben doorstaan dan je zou verwachten'. Sommige professionele volgers waren ronduit woedend over het feit dat een band kennelijk zoveel krediet heeft die model staat voor de leeghoofdigheid van de Thatcherjaren.

Toch wordt Duran Duran met die typering slechts gedeeltelijk recht gedaan. Het is zeker waar dat de snelle opmars van de groep vanaf 1981 onder meer samenviel met een ander nieuw fenomeen: de gelikte, snelgemonteerde videoclip. Maar de fimpjes bij vroege hits als 'Girls on Film', dat opende met de Nikon-camera van manager Paul Berrows, zaten zo goed in elkaar, dat ze nog altijd vrij geregeld worden vertoond. Pas daarna, vanaf 'Rio', werd het artistieke gehalte minderen gingen de exotische jachten, stranden en mooie vrouwen de boventoon voeren. Simon Le Bon is daar ook eerlijk over: ,,Als je negentien bent en iemand vraagt: 'Wil je een clip maken op een jacht in de Cariben?', dan antwoord je niet: 'Mmmmm, wat voor boodschap moeten we daarmee overbrengen?' Dan roep je: 'Meisjes, boten, ja, graag!!!”

De overdadige make-up, de satijnen outfits, de bijbehorende hoofdbanden - voor de kunststudent Le Bon was het destijds geen marketingtruc. Op zijn auditie bij Duran Duran - de naam komt van de schurk uit de film Barbarella - verscheen hij al in een roze broek met luipaardmotief, puntlaarzen, een suede jack en een zonnebril op. De titelloze debuutplaat die binnen een jaar uitkwam, was zeer overtuigend, een unieke combinatie van pop, rock en witte funk die tijdloze nummers als 'Girls on Film', 'CareLess Memories' en 'Planet Earth' opleverde. Een nieuwe stroming was opgestaan, die van de New Romantics, waarin onder andere ook Spandau Ballet en Culture Club konden worden gepast.

De daaropvolgende lp 'Rio' was ook nog goed te pruimen, maar vervolgens ging het mis. Duran Duran was ook in Amerika eventjes zo populair, dat er op tour taferelen ontstonden die doen herinneren aan de Beatlemania.

Zelfs prinses Diana noemde zichzelf een grote fan. Uiteindelijk zou de groep maar liefst zeventig miljoen platen verkopen, maar met slappe nummers als 'Wild Boys' verloor zij wel iedere geloofwaardigheid.

Duran Duran hoopt dit jaar te bewijzen dat het wel degelijk een blijvertje is. En punt is in ieder geval al gescoord: bij de uitreiking van de 'Brit Awards' klonken ze aanzienlijk beter dan destijds tijdens dat rampzalige concert voor hongerend Afrika.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden