Duizendste matinee met macabere dans gevierd

AMSTERDAM - Nee, een fééstelijk Matinee-jubileumconcert wilde het niet echt worden zaterdagmiddag in het Concertgebouw, ondanks de volle zaal.

Wie zich, zoals componist Louis Andriessen, wil bezighouden met de romantiek, maar dan zonder te vervallen in genotzuchtig gezwijmel, moet wel uitkomen bij Magere Hein, die spelbepaler in de romantische kunst.

Met de Nederlandse première van een kort orkestwerk gemodelleerd naar de 'Danse Macabre' van Camille Saint-Saëns, besloten dirigent Reinbert de Leeuw en het Asko-Schönberg-ensemble de duizendste 'Matinee op de vrije zaterdag'. Andriessens tien minuten durende compositie vormde het sluitstuk van de 'Trilogie van De Laatste Dag' (een uur).

Evenals 'de Laatste Dag' en 'TAO' speelt het derde deel, 'Dancing on the bones', zich af rond een tekst over de dood. Het kinderkoor 'de Kickers' uit Waterland zong na daverende klokslagen met kracht over de 'rigor mortis', het slappe kaakje en andere ongemakken die na het 'functieverlies van materie' intreden. Doordat Andriessen niet alleen het grondplan afleidde van de 'Danse macabre', maar ook diverse thema's eruit benutte, deden zich veel momenten van blijde herkenning voor. Het 'dies irae' bijvoorbeeld, de felle klokslagen en het rondo-achtige thema, waarmee Saint-Saëns de doden tot de dans inviteert.

Van de drie delen is 'Dancing on the bones' ongetwijfeld het meest geslaagd. En dat niet alleen, omdat dirigent Reinbert de Leeuw er in slaagde zijn keurtroepen en de muzikale materie in een strak, swingend jasje te dwingen. Ook de compositie zelf had veel te bieden: afwisseling en vaart, mooi geschikte lage blaasklanken en daverende effecten.

Fascinerender dan het eerste deel van de trilogie, werkte het tweede. Onder de ijle klanken van het orkest speelde pianiste Tomoko Mukaiyama reeksen intense piano-akkoorden met grote zeggingskracht. Met dezelfde vanzelfsprekende expressie en gratie hurkte zij vervolgens neer bij de koto (een Japanse citer) om zich hierop te begeleiden. Zij zong, in het Japans over een simpele, maar grootse herhaling zonder einde.

Onbedoeld wierp de uitvoering van de 'Trilogie van de Laatste Dag', deze Hollandse cyclus van liederen en dansen van de dood, een wat somber licht op de toekomst van 'de mooiste concertserie van Nederland'. De matinee kan zich niet beter wensen dan een simpele, maar grootse herhaling.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden