Duitse haring: lekker romig

Jeroen Thijssen is culinair journalist en schrijver. mail@jeroenthijssen.nl

Over een week is het zover. Dan komt de Nieuwe Haring. Heel Nederland staat te springen. Waarom toch altijd Hollandse nieuwe?, wil Ted Zuidmeer, Tijdlezer, wel eens weten. Overal over de grens lachen de gemarineerde haringen ons toe, maar hier blijft het bij de Nieuwe.

Hoe komt dat? Waarom gebruiken bijvoorbeeld Zweden en Duitsers smakelijke sauzen met dille, met mosterd of met room, en doen wij het met het zout?

Dat is cultuur, zegt de Nederlandse Haringgroothandel in Scheveningen. Hollandse nieuwe is heel goed te bewaren, en vooral vroeger was dat belangrijk. Zo kon verse haring door heel Europa worden verkocht, en werd de haringhandel rijk. Noem dat maar cultuur; het draaide gewoon om de centen.

Voor andersoortige haring moeten we dus de grens over. En ach, het Duitse dorp Kranenburg is vanuit mijn zuidelijk dorp slechts een uurtje rijden. Dat heb ik graag over voor een haringuitje.

In de eerste supermarkt over de grens, de Penny Markt, is het meteen raak: een hele reeks zakjes, blikjes en potjes met bewerkte haring, verzameld in het koelvak. Van het merk Berida is er Sahne-Heringfilets (1,29 euro voor 400 gram), Heringsalat Rheinische Art (1,17 euro voor 250 gram) Heringtopf mit Zwiebeln und Äpfel, (1,19euro per half pond) en Edle Matjesfilets nach nordischer Art (1,29 euro per half pond). De firma Lysel heeft het enige blikje in de koeling gelegd, Gabelrölchen, met 1,99 euro voor twee ons extreem duur. Dat moet wat zijn.

Op de terugweg slaat de twijfel toe. Heeft Johma in Nederland, die kampioen van voorgekookte salades, niet ooit haring in roomsaus op de markt gebracht? En moet die dan, voor de eerlijkheid, eigenlijk niet meedoen aan de proeverij?

Eenmaal terug, bezoek ik de Albert Heijn. En jawel. In de viskoeling staan zelfs twee soorten, van het merk Sea You Fishbites: haringpartjes, in roomsaus en in zoetzuur. Ieder voor tien euro per kilo.

Kijk, wij Nederlanders laten ons niet kisten. Is er vraag naar andere soorten haring, dan maken we andere soorten haring. En we geven die een Engelse naam.

Zo liggen er zeven soorten haring op de keukenproeftafel, en de meeste zijn wit. Dat komt niet door een overdaad aan room. Wel in de Sahne-Heringfilets, heerlijke luchtige room, een schapenwolk met haringsmaak. Maar de Heringsalade Rheinische Art bevat yoghurt, en is toch lekker. Licht zuur, zoet en met die malse haringstukjes die de Sahne ook al had. De Heringtopf is vergelijkbaar, maar dan met appel en uien.

Nu mag het enige blikje in het gezelschap zich laten openritsen. Binnenin schemert opnieuw witte saus, haringrugjes, met prachtig getekende schubjes op de flanken. Maar de smaak is raar. Zuur, wrang, vies. Zou dat de remouladesaus zijn, waar het opschrift over rept? Het visvlees is slap en voos.

De Nordische art is compleet anders dan alle voorgaande. De vis is roze, stevig op het harde af, zout alsof hij in de Rode zee heeft gelegen en bewerkt met piment. Een smaakje voor liefhebbers en doorzetters.

Wat hebben onze Hollandse kampioenen daar tegenaan te zetten? Wel, de toch redelijk prijzige haringpartjes in roomsaus haalt het niet bij zijn Duitse concurrent, die ook nog eens half zo duur is. Vooral de visstukjes zijn anders, net of er gewone rolmops voor is gebruikt.

En de haringpartjes in zoetzure saus? Dat is een mispeer: waterig sausje dat met zijn zoet-zuur de al zure stukjes vis tot een azijnige ervaring maakt. Hoe kan je dat zo'n vis aandoen?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden