Duitse film doet het goed in de Nederlandse bioscoop

Er zijn best wel Duitse films in de Nederlandse bioscoop te zien. Maar dan vooral als het om heftige, historische onderwerpen gaat, zoals het leven in de Hitler-bunker (’Der Untergang’), het Duitse studentenverzet in de Tweede Wereldoorlog (’Sophie Scholl: Die letzten Tage’), de val van de Muur (’Good Bye, Lenin!’) en de afluisterpraktijken van de Stasi (’Das Leben der Anderen’). Ook Tom Cruise pikte onlangs een graantje mee van de turbulente Duitse geschiedenis, door op locatie in Berlijn in de huid te kruipen van Claus von Stauffenberg, de kolonel die in 1944 een aanslag pleegde op Hitler. ’The true story of an unknown hero’, met die slogan komt ’Valkyrie’ in het najaar in de bioscoop. Maar eerst krijgen we nog ’Eichmann’, een speelfilm over Adolf Eichmann, de architect van de Holocaust. Ook ’Die Welle’, waarin de hypothetische vraag wordt gesteld of een nieuwe dictatuur in Duitsland mogelijk is, zal de gemoederen wel bezighouden. Regisseur Dennis Gansel verplaatste hiervoor de plot van de veelbesproken Amerikaanse televisiefilm ’The Wave’ (1981) naar een Berlijnse buitenwijk waar leerlingen in de ban raken van een charismatische leraar.

En toch toch is er ook nog een andere Duitse cinema. Eentje die het niet moet hebben van grote historische onderwerpen en steracteurs met spuuglokken, maar die het bijvoorbeeld zoekt in een Berlijnse villawijk waar familieleden een lome zomer met elkaar doorbrengen. Gegarandeerd dat dan van alles wordt losgewoeld: dromen, verlangens, twijfels, angsten, eenzaamheid en natuurlijk gedoe met de liefde. Duitse regisseurs als Christian Petzold, Thomas Arslan en Angela Schanelec staan erbij met hun strak registrerende camera’s. Ze vangen blikken, gebaren en bewegingen. Geen detail ontgaat ze. Schanelec filmt in ’Nachmittag’ de ontbijttafel even liefdevol als een klappertandend kind dat na het zwemmen in een handdoek wordt gerold. Een kamer verder pleegt een jongeman zelfmoord. En Petzold dan. Die kan mensen filmen alsof het geestverschijningen zijn, of spoken, zoals in ’Gespenster’.

Ze heten wel de regisseurs van de ’Berliner Schule’, omdat ze al een paar jaar van die fascinerende psychologische en existentialistische drama’s maken. Aan de Nederlandse filmtheaters zijn ze tot nu toe voorbijgegaan, maar deze en volgende week is er een mooie kans om een zestal ’Berliners’ in te halen. Niet dat de geschiedenis deze filmmakers overigens ontgaat. Petzold maakte met ’Die Innere Sicherheit’ enkele jaren geleden zijn eigen prachtfilm over de Rote Armee Fraktion. Hij toonde niet de bommen en granaten, wel de naweeën van het geweld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden