Duits-Frans verbond / Vriendschap bevestigd op historische grond

VERSAILLES - Het is niet in de geest van de parlementaire democratie dat een regeringsleider zoveel ovaties krijgt van het parlement als gisteren in Versailles. Laat staan twéé regeringsleiders, nota bene in de zaal waar de parlementaire democratie geboren is. Maar de gelegenheid vroeg om grote gebaren.

Ongeveer achthonderd volksvertegenwoordigers uit Frankrijk en Duitsland waren bijeen in de Parlementszaal van het Paleis van Versailles, ter gelegenheid van de veertigste verjaardag van het vriendschapsverdrag tussen beide landen.

Bondskanselier Schröder oogste gul applaus toen hij het Franse adagium van vrijheid, gelijkheid en broederschap aanhaalde om zijn visie op de Frans-Duitse verhouding te illustreren. Na Schröder kreeg ook Chirac de handen op elkaar, vooral toen hij zei dat Frankrijk en Duitsland samen een oorlog in Irak moesten trachten af te wenden. Met hun geklap leken de Duitse en Franse parlementariërs zowel het plechtige als het feestelijke karakter van het moment te willen benadrukken, maar de sfeer bleef desondanks wat belegen.

De Rijn kan gedempt worden met de goede voornemens die geuit zijn bij de viering van veertig jaar Elysée-verdrag: 22 januari is voortaan Frans-Duitse dag op de scholen in beide landen, de vriendschap zal intensiveren dankzij betere taalcursussen, in Parijs en Bonn zullen nieuw opgerichte instanties de samenwerking nog nauwer maken, en Europa zal weer veertig jaar vooruit kunnen op de Frans-Duitse motor. Bij hun persconferentie 's ochtends leek het zelfs of de president en de bondskanselier elkaar gingen omhelzen, maar zo ver kwam het toch niet.

De gemeenschappelijke zitting van de Assemblée en de Bondsdag was een primeur voor Versailles. Tot nu toe waren het vooral pijnlijke gelegenheden waarbij Fransen en Duitsers elkaar hier troffen, gelegenheden met een winnaar en een verliezer. Op 28 juni 1919 werd hier het einde van de Eerste Wereldoorlog betekend, met het verdrag dat in Duitsland het diktat van Versailles werd genoemd. Met alle gevolgen van dien. Maar er was ook 18 januari 1871, toen Otto von Bismarck in de Spiegelzaal van Versailles aan de Fransen de voorwaarden van de vrede dicteerde, nadat een belegering van Parijs een smadelijk einde had gemaakt aan de oorlog van 1870-1871.

Versailles stond gisteren bol van de ambitie. Deze plaats, eens het theater van het absolutisme, later het laboratorium van de democratie, moet een symbool worden van de Frans-Duitse vriendschap, en daardoor van de Europese eenheid. De fraaie Salon van de Oorlog, naast de Spiegelzaal, was dan ook niet in het protocol opgenomen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden