Dudamel kleurt Mahler (h)eerlijk binnen de lijntjes

Klassiek

Los Angeles Philharmonic Orchestra Mahler ****

Zonder partituur voor zijn neus dirigeerde Gustavo Dudamel donderdagavond Mahlers langste symfonie - ruim anderhalf uur - in een tjokvol Concertgebouw. IJdeltuiterij is dan een term die snel en vaak opduikt in de wandelgangen, maar daarvan kan bij Dudamel geen sprake zijn. Tijdens het stormachtige slotapplaus verschool hij zich nederig tussen zijn musici van het Los Angeles Philharmonic Orchestra. Geen maestro-vertoon met uitgestrekte armen op de bok.

Dat terughoudende, haast wegcijferende gedrag kenmerkte ook Dudamels interpretatie van Mahlers Derde. Rust, duidelijkheid, geen gemaai met armen, ingetogenheid. Sommige tempi waren wellicht ietwat tegendraads, maar verder was in deze uitvoering absoluut geen plaats voor excentriciteit. De partituur werd keurig binnen de lijntjes ingekleurd. Je kunt je opzwepender uitvoeringen voorstellen, maar die van Dudamel en zijn orkest was wel zo eerlijk en eigenlijk een verademing. Het ging hier eerst en vooral om Mahler en niet om het ego van een dure dirigent.

Leuk wel dat onze eigen Jörgen van Rijen de trombone-sectie aanvoerde. De solotrombonist van het Concertgebouworkest toert met het Amerikaanse orkest als gast mee en blies zodoende een schitterende thuiswedstrijd. Dudamel bedankte hem na afloop uitvoerig. En zo vielen meer musici op. Wat te denken van de negenkoppige hoornsectie die de symfonie op een overweldigende manier een kickstart gaf.

Tegenvallend was dan wel weer de trompettist die op de gang de posthoorn-solo blies. In zijn spel was geen fout te ontdekken, maar het miste net dat onsje weemoed dat deze hemelse ver-weg-echo zo magisch kan maken. Het klonk haast té briljant, een euvel dat ook de strijkersgroep aankleefde. Brille te over, maar de klank bleef ondiep, kende te weinig onderhuidse lagen.

Dudamel voelde de eb en de vloed in deze muziek uitstekend aan. Vooral in het tweede deel zorgde hij met goed getimede vertragingen en rubato voor magische momenten. Goed waren ook de uit Amerika meegereisde mezzo Tamara Mumford en de bijdragen van het Nationaal Kinderkoor en de dames van het Groot Omroepkoor.

Toen zij uitgezongen waren, kwam Dudamel met zijn grootste troef. Met een schitterend volgehouden concentratie spon hij het laatste deel magistraal uit, met drie keer die gelukzalige climax. Klasse.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden