Column

DSK

Aan de spectaculaire val van IMF-topman Dominique Strauss-Kahn (DSK) zitten tal van aspecten vast die een heel boekwerk zouden verdienen. Laat ik me beperken tot een punt dat mij sinds jaren ergert.

Het betreft de schuldige stilte van de Franse pers als het gaat om de fratsen, grillen of zelfs delicten van machtige politici. Althans als het buitenissige gedrag van een politicus zich op de scheidingslijn tussen privéleven en publieke functie bevindt. Dan klapt de gedweeë Franse journalist dicht.

Privéleven is in Frankrijk heilig, ook al heeft roekeloos privégedrag wel degelijk effect op de publieke taak van een politicus. Bekendste voorbeeld hiervan is oud-president François Mitterrand die zijn verborgen maîtresse en buitenechtelijke dochter op de kosten van de belastingbetaler royaal onderhield. Franse journalisten wisten hiervan en lieten hun publiek onwetend.

Wat je nu over DSK mag lezen, amper vierentwintig uur na zijn arrestatie, is bijna angstaanjagend. Het gaat hier niet om een frivole reputatie van rokkenjager maar om de daden van een agressieve en soms gewelddadige stalker in wie de potentiële verkrachter af en toe zijn gezicht liet zien.

De meest verbijsterende getuigenis is die van de jonge journaliste Tristane Banon die, tijdens een interview met DSK in 2002, ternauwernood aan een verkrachting ontsnapte. De politicus besprong haar, maakte haar bh los en probeerde haar spijkerbroek open te ritsen. Beiden vochten een hevige strijd, rollend over de grond.

Bij de advocaat die ze raadpleegde, lag volgens haar een dik dossier met soortgelijke gevallen. De moeder van deze vrouw, een vooraanstaande socialist, adviseerde haar geen klacht in te dienen. Toen Banon in 2007 haar verhaal op de Franse tv vertelde, werd de naam DSK stelselmatig 'weggebiept'. Nu lijken steeds meer verhalen op te duiken, die Franse journalisten onder de pet hielden. Meestal naam- en datumloze gevallen die nog op tastbare getuigenissen wachten. En die zullen er waarschijnlijk nog komen.

In 2007, toen DSK aan de top van het IMF werd benoemd, probeerde wel één journalist, Jean Quatremer van dagblad Libération, het publiek te waarschuwen. Hij schreef: 'Het enige probleem van DSK is dat hij, in zijn verhouding tot vrouwen, zich op de rand van ongewenste intimiteiten bevindt. Foutief gedrag dat bij de media bekend is, maar waar niemand over praat (we zijn in Frankrijk).' De journalist werd door collega's (onder andere in weekblad Marianne) onmiddellijk terechtgesteld wegens schending van het privéleven van DSK(!). Gisteren las ik ook dat in hetzelfde hotel waar hij een kamermeisje getracht had te verkrachten, de IMF-baas berucht was omdat hij het vrouwelijke personeel regelmatig 'agressief' lastig viel.

Er ontstaat het beeld van een man die aan een ernstige seksuele afwijking lijdt. Dezelfde linkse politicus die door de Franse pers op handen werd gedragen en naar het Franse presidentschap gedienstig werd begeleid. Franse journalisten hebben dus het publiek voorgelogen door niet te vertellen dat een patiënt met ernstige seksuele stoornissen op het punt stond om volgend jaar het hoogste Franse ambt te bemachtigen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden