'Dronken zijn is net zoiets als een snor hebben'

Het Verlangen domineert de weekbladen. Verlangen naar God, de drank of de Prozac.

Het omslagartikel van Elsevier gaat over de rancune en nostalgie van de duizenden mensen die in de jaren zestig de kerk de rug toekeerden, op zoek naar meer vrijheid van geweten en handelen. Hebben zij inmiddels heimwee naar God?

Wim Couwenberg, emeritus hoogleraar staats- en bestuursrecht, vertelt dat zijn breuk met de kerk werd ingeluid door twijfel aan de consecratie. “Ik herinner me nog dat ik van het ene moment op het andere dacht: dit is onzin. Brood en wijn kan niet in het lichaam van Christus veranderen. Op datzelfde moment verloor de kerk, dat bolwerk waarin het mysterie zich voltrok, haar betekenis. Het werd gewoon een gebouw.” De meeste kerkverlaters hadden een grote aversie ontwikkeld tegen de beklemmende macht en invloed van de kerken en de eeuwige dreiging van hel en verdoemenis. Neerlandicus Lambert Tegenbosch windt zich nog steeds op: “Om te durven beweren dat de Bijbel het Boek der Boeken is! Dat is toch van een ongelofelijke arrogantie. Alsof alles wat daarna is geschreven er niet meer toe doet. Daarmee ontkennen ze een groot deel van ons culturele erfgoed.” Bij hem is het geloof in God overgegaan in de herkenning van een goddelijke dimensie in de mens, bij Couwenberg keren oude vragen terug. “Misschien bestaat er toch zoiets als reïncarnatie. Er moet tenslotte iets zijn om in te geloven teneinde de onrechtvaardigheden van het leven het hoofd te bieden.”

HP/De Tijd wijdt maar liefst achttien pagina's aan drank: de vloeibare (wan)hoop. In vier persoonlijke verhalen en één interview komen achtereenvolgens alcohol als laatste houvast, de Russische geest en de wodkafles, waarom vrouwen niet moeten drinken (of juist wel) en de ex-directeur van de Jellinekkliniek aan bod. “Dronken zijn is net zoiets als een snor hebben. Bij een man staat het goed en bij een vrouw afschuwelijk”, attaqueert Tony Parsons. De tegenaanval komt van Suzanne Moore. “Mijn ervaring is dat mannen vrouwen die drinken helemaal niet walgelijk vinden, maar ons juist wanhopig nodig hebben. Ze kunnen ons letterlijk niet met rust laten. Je kunt op een feestje op handen en knieën op de WC zitten braken, en toch zal een of andere etterbak nog proberen aan je te zitten.”

De Groene Amsterdammer gaat in op het succes van en de strijd tegen Prozac, het thans meest voorgeschreven antidepressivum. Het aantal tegenstanders van dit 'wondermiddel' groeit en groeit. De Ziekenfondsraad vreest een ongekende aanslag op de financiële middelen en steeds meer gebruikers genieten niet van een prettige roes, maar klagen vooral over ongewenste bijwerkingen. Producent Eli Lilly: “Wat ons betreft is er totale openheid, ook over de minder prettige gevolgen. Wij zijn ook niet gebaat bij die euforische verhalen uit de grachtengordel. Het maakt de huisartsen maar kopschuw. Die krijgen dan de indruk dat er een wasmiddelachtige campagne voor dit produkt wordt gevoerd.” Het ophemelen van een ouderwetse depressie ('Een recht waarvan we geen afstand moeten doen') gaat Groeneredacteur René Zwaap te ver. Daar is de nacht soms iets te inktzwart voor. “Vreemd blijft dat de wet een verlossende sensatie alleen via Prozac legitiem acht. Een ouderwets blowtje zou op zijn tijd bij veel patiënten ook helpen. Kan dat ook eindelijk eens in het ziekenfonds.”

In Vrij Nederland 'het ware verhaal' over de mislukte CDA-campagne. Die zat volgens Max van Weezel zó rampzalig in elkaar, met veel haat, nijd en jaloezie in de CDA-top, dat Brinkman niet meer wist naar welk clubje adviseurs hij nu weer moest luisteren. Verder doet Bob Woodward in VN uit de doeken hoe groot de invloed en vechtlust van Hillary Clinton is ('De uitvoering van het regeringsbeleid was een te zware last voor haar man, vond ze') en is er een mooie reportage vanuit Kirgizistan, een 'prachtig en corrupt' land dat de relatie met Rusland blijft koesteren.

Hervormd Nederland heeft een gesprek met non-conformist Bob Goudzwaard, die vindt dat we in een periode van diepe desoriëntatie terecht zijn gekomen. “Ook ik besef nu dat de illusie dat we vanuit beginselen zouden kunnen toewerken naar een rechtvaardige samenleving heeft geleid tot veel en diep lijden. De mensen zijn bedrogen en belazerd. Begrippen als waarheid en gerechtigheid zijn misbruikt voor subjectieve belangen en wat nuttig is voor de eigenbelangen van lieden die zulke boodschappen uitdragen. Niet alleen politieke partijen laboreren aan die houding, ook bij het christendom - en dat is voor mij een moeilijke maar noodzakelijke uitspraak - zijn de mensen niet echt veilig geweest. Ook de kerken hebben in dienst gestaan van belangen die hen zelf meer macht opleverden. Zelfs in hun benadering is een antimenselijk element geslopen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden