Drive-in museum

Bij mij om de hoek, Amsterdam Oud-Zuid is de naam, is momenteel een tentoonstelling gaande met grote sculpturen, ArtZuid geheten. Ze staan in de middenbermen van dure lanen zoals de Apollolaan en de Minervalaan. Het zijn er een stuk of zestig, genoeg om er een paar mooi te vinden, ook een paar heel lelijk, en de rest min of meer interessant, geen slechte oogst voor een modaal museumbezoek. Ik zie er allemaal mensen langslopen en naar kijken maar zelf heb ik het geheel alleen nog maar vanuit de auto gadegeslagen, maar dat dan al wel een keer of tien, twintig. Wat het dus ook is: een drive-in museum. Ze staan er voorlopig nog wel, de hele zomer, dus ik sluit niet uit dat ik ze nog eens van dichtbij ga bekijken, maar het hoeft niet, ze zijn groot genoeg voor autobezoek en ik denk zelfs dat een bezichtiging per helikopter of vliegtuigje kan lonen, al staan ze wel erg in het lommer van Oud-Zuid. De tentoonstelling is samengesteld door Jan Cremer, die ik er op tv over hoorde praten, gestoken in een zwart pak, waardoor hij enigszins op een verlopen gerant leek, maar wat hij zei klonk fijn ontspannen. Dat het allemaal groot was, want daar hield hij van en dat we maar door moesten gaan tot het bittere eind. Zo'n grote gratis tentoonstelling heeft iets geruststellends vind ik, steeds als ik er langs rijd denk ik: Nederland is een vredelievend, kunstminnend land. Het neemt boze gedachten over het verloederde en egocentrische Nederland een beetje weg. Ik hoop dat staatssecretaris Halbe Zijlstra er ook gaat kijken om te zien dat kunst de mensen pleziert en verheft, wat ze er ook van vinden, dat het iets te betekenen heeft en dat je ervoor moet zorgen dat het blijft. Nu de tentoonstelling zelf. Er staat van alles wat, iets van Dali, een heuse knarsende machine van Tinguely, Karel Appel, Miró, Klaas Gubbels, you name it. Allemaal de moeite waard om tenminste langs te rijden en als je over de Apollo- of Minervalaan komt kún je ook moeilijk anders. Blikvanger is ongetwijfeld het bronzen beeld van de Belgische multikunstenaar Jan Fabre, een kolossale schildpad die gemend wordt door een mannetje, dat de maker zelf moet verbeelden. Alles in goudkleur. Op z'n oorspronkelijke locatie kijken schildpad en ruiter over de zee, maar op deze tijdelijke tentoonstelling lijkt het alsof ze van plan zijn de Beethovenstraat over te steken. Het is ongetwijfeld geweldige kitsch, maar dat doet er niet toe; je kunt er van alles bij denken: ontwikkelt een schildpad van zeven meter misschien toch nog een behoorlijke snelheid? Welke utopie zoeken ze? Maar het doet me ook onvermijdelijk denken aan allerlei sprookjes uit mijn jeugd, Niels Holgerson, Erik of het klein insectenboek, Alice in Wonderland. De mens als kabouter op de rug van behulpzame dieren. Of is het misschien bedoeld om ons geduld in de file bij te brengen, de mens op een schildpad? Zo maak je nog eens wat mee in het verkeer. Langs de snelweg zouden zulke beelden maar afleiden, als een naakte vrouw in de berm, maar langs sjieke lanen kan het prima. Als het ook maar weer weggaat na een tijdje.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden