Drie zusters en een vleugje Tsjechov

THEATER

La Paloma Hummelinck Stuurman **

In kleurig pointillistische stijl bedrukte doeken suggereren een weelderig bos met daarin de contouren van piepkleine houten zomerhuisjes. Midden vooraan een terraszitje met twee dames. De een (ook al in zo'n bloemig bedrukte jasschort) brengt het meest besproken onderwerp weer ter sprake, de ander duikt met een grom nog dieper in haar leesvoer.

Naar zoiets kan ik eindeloos staren. Kneuterig gedoe in onbewust contrast met kunst en natuur. Maar ja, 'La Paloma' is een toneelstuk en auteur Bert Edelenbos een minder in gedroom dan in komedies denkende schrijver. Tragikomedies meestal. Met kleinburgerlijke onwetendheid als stuwende factor. Met een in clichés gedrenkte nichtenhumor die tot een aangenaam soort meligheid kan leiden.

En altijd dat quasirealisme dat op toneel wel een dubbele bodem móet krijgen. En altijd vrouwen als hoofdpersoon, soms - oh ironie - door mannen gespeeld (Edelenbos zelf), zoals in 'Rouwkost' (1999), 'Ja Jo' (tv-spel over aids, 1986) of 'Nee Jo' (1986).

Bert Edelenbos schreef zijn meeste stukken in de jaren tachtig en negentig. Ook 'La Paloma', al kan ik me er geen opvoering van herinneren. Nu, bij Hummelinck Stuurman, gespeeld door drie toneelkoninginnen. Het lijkt wel een trend, alsof in crisistijd de 'grandes dames' het toneel moeten redden. Anne Wil Blankers in 'Madame Rosa', hier de laat zeventigers Kitty Courbois, Ingeborg Elzevier en Sigrid Koetse, goed voor prettig vol lopende zalen.

In 'La Paloma' komt Rita de zurige harmonie verstoren tussen Tilly en Bep, die als elk jaar in hun zomerhuisje zijn neergestreken. Er zit flink wat onmin, merk je aan halve zinnetjes, vooral wat vroegere relaties met mannen betreft. Maar de wervelwind die het stof eraf zou blazen, raast niet door.

'La Paloma' blijft wat sloom hangen in de suggestie van verzwegen geheimen, net zoals de zusters al gauw de fut lijken te verliezen om elkaar om de oren te slaan. De actrices gaan daarin te veel mee. Alleen Elzevier geeft het een ietsepietsje meer pit met net dat toontje, dat gemeenplaatsen of versprekingen - dame blanche in plaats van carte blanche - op de lachspieren doet werken.

Nee, echt boeiend zijn stuk en voorstelling niet. Het is dat regisseur Gerardjan Rijnders de scènewisselingen opfleurt met verschillende versies van het titellied, en dat er vleugjes Tsjechov in meetrillen: 'Drie zusters' en 'De kersentuin' in het gerucht dat de zomerhuisjes plaats moeten maken voor luxebungalows. Dat stemt even mild, maar niet genoeg.

Tournee t/m 13-5; www.toptheater.nl

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden