Drie uur met Elvis Costello is gewoon nog te weinig

Elvis Costello & The Imposters
Gezien op 5/6 in Melkweg/ The Max (Amsterdam). Nogmaals vanavond Frits Philips Muziekgebouw (Eindhoven).

Het podium deed eerder een kermisattractie dan een heus popconcert vermoeden. Tegen een bont gekleurd achterdoek prijkten een reusachtig rad van avontuur, een knus barretje met portable tv, een mini dansvloertje en wat rommelige geluidsapparatuur. Omgeven door dit decor bracht Elvis Costello 'The Spectacular Spinning Songbook' waarmee hij 25 jaar geleden ook op tournee ging. Op het rad staan veertig eigen nummers, hits en zelden gespeeld werk, die door het publiek met een forse raddraai op toeval gekozen worden.

Wie daardoor een retro-avondje verwachtte, kwam bedrogen uit. Immers, tegenwoordig is het mode om een comeback te forceren met het integraal naspelen van succesvolle albums dan wel gehele concerten. Costello heeft geen revival nodig, hij was er 35 jaar lang al, met vijftig albums en de meest uiteenlopende projecten. Na zijn start in de Britse new wave richtte hij zich op country, jazz, klassiek en americana. Hij werkte onder meer samen met Paul McCartney en Burt Bacharach, met het Brodsky Quartet en met Johnny Cash. Daarnaast componeerde hij aan de lopende band voor films en voor andere artiesten.

Nog geen half jaar na zijn soloconcert in de aangrenzende Rabozaal, overrompelde Costello weer, maar nu met een trio bestaande uit onder anderen toetsenist Steve Nieve en bassist Pete Thomson, beiden afkomstig uit zijn eerste band The Attractions. Costello ontpopte zich als een cabareteske spreekstalmeester die het andere personage, een gretige muzikant die onvermoeibaar doorspeelt, niet in de weg stond. Songs als 'Alison', 'Mystery Dance' en 'Chelsea' lardeerde Costello met schitterende anekdotes. Zoals zijn ontmoeting met Johnny Cash en het verhaal over zijn vader, die in 1963 in het voorprogramma van The Beatles stond tijdens een concert voor de koningin. "Ik was toen 9 jaar en vroeg mijn pa hun handtekeningen mee te nemen. Tja, die heb ik toen keurig uitgeknipt; nu zijn ze waardeloos."

Juist zijn vader, aan wie Declan Patrick MacManus (1954) zijn artiestennaam Costello ontleent, was deze avond 'aanwezig'. Hij overleed onlangs en was als bandleider en zanger bij het orkest van Joe Loss een lichtend voorbeeld voor Elvis Costello zelf. Vandaar die music hall ambiance, vandaar ook de schitterende uitvoering van vaudeville nummers als 'Brother can you spare a dime' en 'Jimmy standing in the rain'. Costello alleen met ukelele op het podium, even ontroerend als intens. Daarop volgden nog vele toegiften en passeerden er drie uur eer je er erg in had.

Niet alleen zijn invloed op de pop is groot geweest, nog steeds is Elvis Costello een artiest van grote importantie. Eigenlijk had hij in plaats van Madness op het jubileumconcert voor koningin Elizabeth moeten spelen. Hij had er zelf op gehoopt, blijkens de sneer: "We houden van onze queen, maar ja, toerisme betekent geld in het laadje."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden