Drie uur lang kijken naar nietszeggende typetjes die nietszeggende dingen doen

HAUT BAS FRAGILE Regie: Jacques Rivette. Met: Marianne Denicourt, Nathalie Richard, Laurence Cote. Te zien in: Amsterdam.

Jacques Rivette is weer terug bij het lichtvoetige experiment dat hij al eerder in zijn grillige loopbaan beproefde. Met Jean-Luc Godard, vanouds de radicaalste van het stel, is Rivette de enige van de vriendenclub die de vernieuwingsdrang van de Nouvelle Vague trouw is gebleven. Recent leek hij te kiezen voor een strengere, meer formele aanpak: 'La belle noiseuse' was een minutieuze studie naar de relatie tussen schilder en model, 'Jeanne la Pucelle' een aardse visie op Jeanne d'Arc. Met het springerige 'Haut bas fragile' toont de 68-jarige regisseur zich weer jong van geest.

Wat niet wegneemt dat de film wel degelijk in een bepaalde, zeer Franse traditie past. Hoewel Rivette de klassieke MGM-musicals uit de jaren vijftig in gedachten had, ligt 'Haut bas fragile' meer in de lijn van de gezongen films van Jacques Demy en de luchtige relatiedrama's van Eric Rohmer. Alleen het dansje in de muziekkapel doet denken aan Fred Astaire, voor het overige zijn de spontane uitbarstingen in zang en dans te onbeholpen om de vergelijking met het Amerikaanse amusement te kunnen doorstaan.

Het scenario werd geschreven in nauwe samenwerking met de drie hoofdrolspeelsters. Zij bedachten achtergronden en anekdotes voor hun personages, aan Rivette de taak om die gegevens tot een geheel te smeden. Dus bedacht hij een man als bindmiddel, een man die met elk van de drie vrouwen in contact komt en bovendien van dansen houdt. Voor Ida is er een zijlijn weggelegd met een oude zangeres, gespeeld door voormalig Godard-actrice Anna Karina. Niet dat die danser en die zangeres er iets toe doen, want, nogmaals, van echte personages is nauwelijks sprake.

'Haut bas fragile' draait om beweging en ritme, en niet om betekenis of plot. Met andere woorden: dat we drie uur lang zitten te kijken naar nietszeggende typetjes die nietszeggende dingen doen is niet erg, want het gaat om de muzikaliteit waarmee ze niets doen. Zelfs met die muzikaliteit is het echter droevig gesteld. Slechts een enkele scène, bijvoorbeeld die waar de man tegelijk met twee vrouwen danst in een lege discotheek, weet te verrassen door de wisselwerking tussen choreografie en camera. Dat kleine beetje elegantie is wel een heel magere beloning voor drie uur strompelen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden