Drie machtige halen met extra betekenis

Ze hupt van het ene been op het andere. Leunt over de reling, op haar tenen. Een kleine mevrouw in een groot wit T-shirt. Op dat shirt gedrukt: een foto met twee lachende gezichten. Ze roept, de mevrouw, want in de verte ziet ze ze: de twee zonder, alias Roel Braas en Mitchel Steenman - de mannen die op haar t-shirt staan -, komen eraan. Met een noodvaart.

Leuker nog dan naar roeien kijken, is met je rug naar de baan zitten en de tribunes overzien. Het vak oranje springt eruit - natuurlijk - met net iets meer versiering. En vooral met schmink. Geen ander land lijkt zo gek op de driekleur op de wang als Nederland.

Als het startschot klinkt, ver weg op het Lagoa Rodrigo de Freitas, zit iedereen nog te babbelen, de hoofden richting het grote scherm gedraaid. Ik rek mijn nek en zie de roeiers al komen, daar in de verte, maar niemand kijkt echt met mij mee. Alleen de kleine vrouw hupt opgewonden. Pas als ze echt dichtbij zijn, staat de tribune als één man op.

Gejuich, gejoel, armen en vlaggen gaan omhoog. Een man in een oranje colbert blaast op zijn trompet. Hup Holland hup. De kleine vrouw gaat uit haar dak. Nederland ligt voor, maar daar komt Servië langszij, voorbij zelfs. De tribune schreeuwt nog harder en in drie laatste machtige halen komen toch ineens Braas en Steenman als eerste over de streep.

Gehaald. De halve finale.

De kleine vrouw draait rondjes om haar as. Ze weet wie ze omhelzen wil, maar die zit in de boot. Dus omhelst ze anderen. De vrouwen en de mannen naast haar. Ze huilt van blijdschap, steekt haar been over de reling, maar bedenkt zich dan dat ze beter niet te water kan.

"Zij is de moeder van Roel Braas", bevestigt de man naast mij mijn vermoeden. "En u, bent u zijn vader?", vraag ik. "Die is vorig jaar overleden. Ik ben zijn oom." Roels moeder huilt nog steeds. Ik schaam me dat ik dat niet wist.

Later lees ik dat pa Braas vorig voorjaar is gestorven aan alvleesklierkanker. Roel moest door. Hij wilde naar de Spelen. Voor zichzelf, en voor zijn vader - samen met zijn moeder zijn grootste fan. Na Rio, zegt hij in interviews, mag hij rouwen. Dan gaat de familieknop aan.

Langzaam roeit de twee zonder voor de tribune langs, als een soort ereronde. Gejuich klinkt op, geklap, gejoel. En daar bovenuit haar stem: "Roel! Roel! Roeeel!" Je ziet Roel zoeken met zijn ogen, tot hij haar gevonden heeft. Een lange arm even de lucht in: Mam! Dan roeit hij verder.

Ma Braas droogt haar ogen en slaakt een diepe zucht. Die laatste drie machtige halen waarmee ze wonnen hebben ineens veel meer betekenis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden