Drie Gratiën geven ziel aan leven van aardige sukkel

T/m 1/12 in Frascati in Amsterdam om 21 uur.

'De Verhuizing' is minimaal theater van de strengste soort. In de volstrekt lege ruimte meet verteller Josse De Pauw met enkele voetstappen de muren van zijn nieuwe kamer af, en dat is het. Twee maal doorbreekt hij die illusie: de eerste keer als hij zijn winterjas uittrekt en aan een spijker hangt in de achterwand; de andere keer als hij aan het eind weer terugloopt naar de wand, zijn jas aantrekt en het toneel verlaat. En nog een keer: als hij praat over een foto die hij ooit maakte van Juliette in haar rode katoenen jurkje, maar die hij nooit gezien heeft. Die foto zou hij graag eens zien en ophangen in zijn nieuwe kamer. Met zijn blik neemt hij de toeschouwers mee, dwars door de muren heen, naar de rode trommel van de brandslang die verplicht in het toneelhuis tegen de muur hangt.

De monoloog is van Chantal Akerman, van wie Het Brusselse Kaaitheater in februari van dit jaar 'De Nachthal' speelde. Net zoals toen heeft Eric de Kuyper de vertaling gemaakt (een vertaling die, door de vederlichte rimpelingen van ironie dezelfde charme uitstraalt als zijn eigen boeken), en heeft Jürgen Gosch De Pauw geregisseerd. In 'De Nachthal' vond ik een bezwaar van dit minimale theater waarin niets 'gebeurt', dat er een focus, een brandpunt ontbrak waar je aandacht naar toe werd getrokken: je kon links kijken, je kon rechts kijken, en dat maakte eigenlijk niets uit.

In 'De Verhuizing' is die focus er wel: het op een vriendelijke manier sukkelig gehouden gezicht van verteller De Pauw, die ons verslag doet van de pastorale uit zijn leven, zestien dagen in de zomer van 1982, toen hij zijn appartementje deelde met drie allerliefste en onafscheidelijke studentes uit Toulouse. Het is een pastorale geweest zonder een enkel herdersuurtje, maar de welterusten-kusjes op zijn voorhoofd of zijn wang hebben zijn leven wel een ziel gegeven.

Ingetogener erotiek dan in 'De Verhuizing' zal de toneelbezoeker niet gauw weer vinden. Elke avond in die zomerdagen vleiden de drie Gratiën zich in het bed van de verteller. En wat voelde hij zelf, terwijl hij zich uitstrekte op de harde vloer van het salon? Levenslust, diepe voldoening gevende levenslust. Kom daar nog eens om in het theater.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden