Review

Dreigende e-mails jagen haar uit de seniorenflat

Chris Rippen heeft voor zijn thriller 'Een enkel Woord' een vrij ongewone heldin uitgekozen: Eline, een oude vrouw van bijna tachtig, die na een heupoperatie nolens volens is verhuisd naar een seniorenflat. De overgang is een beetje moeilijk, maar na een poosje gaat ze zich thuis voelen:

Eline is gemakkelijk in de omgang, ze maakt gauw vrienden, ze doet enthousiast mee aan min of meer artistieke manifestaties. Bovendien woont haar beste vriendin er ook en vindt ze al gauw een vriend die meer wordt dan dat. Of lijkt het allemaal mooier dan het is? Is Eline een binnenvetter? Verbergt haar verleden zelfs een geheim? In elk geval gebeuren er nare dingen: Eline, die erg bij de tijd is, volgt computerlessen en ontvangt e-mails. En daar zijn al gauw berichten bij die haar dringend manen haar heil elders te zoeken. Als ze die goede raad naast zich neerlegt krijgt ze een vreemd ongeluk met een trapje en vervolgens stort haar vriend in de liftkoker.

Dan is het genoeg: Eline, altijd zo jeugdig, straalt niet meer, Eline lijkt gebroken en verhuist. Maar wij moeten toch weten wie dat allemaal op zijn geweten heeft, nietwaar? Welnu, er zijn vele gegadigden en de oplossing is verrassend en toch aanvaardbaar. Hoewel het hele boek zich afspeelt in een klein koffieleut-wereldje is het toch spannend. Ik heb maar één bezwaar. Eline is een vrouw die haar hele leven gelezen heeft, en die op alle fronten met haar tijd meegaat. Zo'n vrouw gaat toch niet naar het muizenbibliotheekje van een seniorenflat om daar boeken te lenen van Elizabeth Zernike, Anna Blaman en Jan Campert? Bestaan die nog? Ze reist toch ook niet met de stoomtram?

Van de seniorenflat naar het casino: soms is het niet meer dan een stap. Maar de wereld van Chill en Tessa uit 'Coup Zero' van Jac.Toes ziet er wel heel anders uit dan die van Eline. Chill kan het gokken niet laten: hij is elke avond te vinden in het casino, aangetrokken door de ballen, de kaarten en door Tessa, de croupier, op wie hij verliefd is. Er gebeuren rare dingen in en om dat casino: een directeur wordt ontvoerd en gedood, samen met zijn kidnapper; een hoerenbaas wordt vermoord. Als Chills verliezen de pan uitrijzen komt hij achter een complot waarin het gokimperium Dutch Entertainment Group dat zich opmaakt om naar de beurs te gaan, tot over zijn oren betrokken is. Nadat er nog een paar dooien gevallen zijn, wordt dat complot ontrafeld. Een spannend boek, daar niet van en voorzover ik het kan beoordelen weet Toes dat milieu ook uitstekend te schilderen. Alleen schrijft hij wel eens te mooi, vooral in de dialogen: die zijn zo fraai geformuleerd dat je mond ervan open valt en zo praten mensen nu eenmaal niet. Wat dat betreft zou hij in de leer kunnen gaan bij Peter de Zwaan: die zegt mooie dingen zo nonchalant dat je het helemaal gelooft. En aan de techniek van het gokken wordt voor mijn goesting te veel aandacht besteed: al die vaktermen en vreemde woorden, ik hoef er tenslotte niet in af te studeren, in de gokkunst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden