Drama waar heel Holland op hoopt

Hollands hoop', de nieuwe serie van NTR, Vara en VPRO, sleurt de kijker meteen het drama in. Geen getreuzel met verhaallijnen uitzetten of karakters introduceren, nee hup direct alles uit de kast: een huwelijkscrisis, een ontslag, een dode pa, een vader-zoon-conflict, een zolderbrand en een drugssyndicaat.

De sfeer is onheilspellend. Wat is Machteld toch de hele tijd aan het doen, met haar mobieltje bij de bomen? Foto's maken? Maar waarom? En waarom in het donker? Je hebt het gevoel dat je ruw aan je bretels wordt getrokken, en dat die pas na vijftig minuten weer terugketsen op je rug. En als je dan met een forse pets bent ontwaakt uit die akelig spannende droom, denk je: ja, alles goed en wel, maar hoe realistisch is het dat een forensisch psychiater bijna fluitend de geheime wietplantages van zijn zojuist overleden vader overneemt? En hoeveel psychiaters zijn in staat om losjes en routineus een gevaarlijke drugscrimineel onder schot te houden met een dubbelloops jachtgeweer (in deel twee, dat ik dankzij de VPRO al mocht zien).

Toch zullen veel hoger opgeleiden zich moeiteloos in 'Hollands hoop' herkennen. Zo is Fokke Augustinus (Marcel Hensema) zo'n typische psychiater die met de grootste gek kan communiceren, maar niet met zijn eigen gezin. Zijn vrouw Machteld (Kim van Kooten) zoekt van de weeromstuit spiritualiteit in de armen van haar yogaleraar ('concentreer je op de plek tussen anus en vagina en probeer een nieuwe connectie met je lichaam te krijgen'). En puberzoon Pepijn (Martijn Lakemeier) zet z'n vader voor schut wanneer zelfs de wietplantage niet veilig blijkt voor diens welzijnsjargon ('drugshandelaren zijn instrumenteel'). "Bedankt pa, tuurlijk, weten we dat ook weer."Kortom, een echt VPRO-gezinnetje.

Of beter nog: een typisch Hollands tijdsbeeld. Het gedoogbeleid, een vet cliché, loopt als een rode draad door de reeks heen, waarmee 'Hollands hoop' minder op zijn Amerikaanse evenknie 'Breaking bad' lijkt (scheikundeleraar gaat drugshandel in) dan in de voorpubliciteit gesuggereerd.

Voorbeeld: in deel twee neemt Fokke de wietplantage in Groningen 'onder voorwaarden' in bezit . 'Onder voorwaarden', poldermodelleriger kan toch niet. Het is aan het sterke spel van de acteurs te danken dat je al die gemeenplaatsen voor zoete koek slikt. Je ziet een psychiater wiens ruggegraat zo soepel is dat zijn gezin wel in de shit móet komen. Fokke is de barometer van het gedoogbeleid. Alleen daarom kijk je al. Maar ook vanwege de zwarte humor van scenarist Franky Ribbens. Om de tweede aflevering de titel 'In een groen, groen knollenveld' mee te geven, terwijl Pepijn in dat deel per ongeluk een drugshandelaar doodt, is een soort galgenhumor die bij deze kijker in elk geval een s(c)hot in de roos is. Of neem deze dialoog bij de kruidenier op het Groningse platteland. Dwerg achter de kassa: "Vakantie?" Fokke: "Nee, begrafenis."

Misschien is 'Hollands hoop' stiekem wel één grote parodie op de 'softe' jaren zeventig- en tachtig. De yoga-scènes doen in elk geval lachwekkend aan. Dat laat onverlet dat het nieuwe zaterdagavonddrama mooi is gefilmd. Dat het spannend is, dat er goed wordt geacteerd, en de verhaallijnen veelbelovend zijn. Kijken dus.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden