Drama met bijbelse proporties

Voormalig zwemkampioen Adam raakt zijn laatste restje eergevoel kwijt als hij zijn baantje als badmeester kwijtraakt aan zijn tienerzoon. (Trouw) Beeld
Voormalig zwemkampioen Adam raakt zijn laatste restje eergevoel kwijt als hij zijn baantje als badmeester kwijtraakt aan zijn tienerzoon. (Trouw)

Regie: Mahamat-Saleh Haroun. Met Youssouf Djaoro en Diouc Koma. In 5 bioscopen.

Belinda van de Graaf

Adam is een voormalig zwemkampioen die een baantje heeft als badmeester in een hotel in de Tsjadische hoofdstad N’Djamena. Maar als Adam zijn baantje kwijtraakt, en daarmee het laatste restje eergevoel, staat opeens alles op losse schroeven. Ook zijn relatie met zijn tienerzoon die –jong en gespierd– zijn plek bij het zwembad krijgt.

Als zijn zoon even later door legersoldaten wordt opgepakt, om te vechten tegen de rebellen die Tsjaad al zo lang in de greep van een vreselijke burgeroorlog houden, verroert hij geen vin. Vader kan zijn oude plek bij het zwembad weer innemen. Maar dan begint zijn geweten te knagen. De last van het verraad wordt zwaarder en zwaarder. Samen met Adam stevenen we af op een drama met bijbelse proporties.

De Frans-Tsjadische regisseur Mahamat-Saleh Haroun die dit jaar in Cannes werd bekroond met de Juryprijs, en met zijn films ’Bye-Bye Africa’, ’Abouna’ en ’Daratt’ tot de grootste cineasten van het Afrikaanse continent behoort, is een meesterlijk verhalenverteller die met de geschiedenis van vader Adam en zoon Abdel herinnert aan Abraham (of Ibrahim) die ook zijn zoon wilde offeren.

En omdat Abraham zowel in de Bijbel van de christenen, de Koran van de moslims en de Tenach van de joden voorkomt, weet Haroun een prachtige verbintenis tot stand te brengen tussen de godsdiensten, en van Adam ook echt een soort aartsvader te maken.

In Adam komt ook de oude Priam tot leven, koning van Troje, waardoor de Tsjadische oorlog opeens op één lijn staat met de Trojaanse oorlog. Dat vader Adam niet in een auto maar op een motor met zijspan door de woestijn rijdt, voert ook terug op een eeuwenoud gebruik. De motor staat nog het dichtst bij het paard.

’Un homme qui crie’ is een prachtige, humane vertelling over een man die in het nauw wordt gedreven en als in een Griekse tragedie te laat beseft dat hij vanwege zijn eergevoel het meest dierbare heeft verwoest.

Het zegt veel over de toestand in Tsjaad, waarin de vader eigenlijk klem wordt gezet door het leger, de oorlog. Het zegt veel over het Afrikaanse continent dat zelfs zijn kampioenen niet kan behoeden voor de grootste tragedies.

Haroun filmde het allemaal in een land zonder filmindustrie, omringd door lijfwachten. Zijn zinderende beelden hebben geen muziek nodig. Alleen aan het slot, bij de rivier, het koninkrijk der doden, klinken een paar noten van de Senegalese muzikant Wasis Diop die door merg en been gaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden