Drama komt te laat bij Dorus, de musical

MUSICAL

Albert Verlinde Entertainment Een avond met Dorus **

Albert Verlinde heeft een goede reputatie hoog te houden als producent van intieme, aangrijpende muzikale theatershows over grote artiesten met een veelbewogen leven. Hij overrompelde het publiek met het helse persoonlijke leed van Billie Holiday, met de vechtlust en de tragiek van Edith Piaf, met het grote talent en de persoonlijke dilemma's van Wim Sonneveld en met de weerbarstige karaktertrekken en genialiteit van Ramses Shaffy. Dit seizoen is de keuze gevallen op Dorus - althans op Tom Manders (1921-1972) die vooral bekend werd als het typetje Dorus. Helaas pakt dat niet zo succesvol uit als de voorgangers.

Henk Poort speelt de iconische zwerver met de bolhoed, de snor en het brilletje weliswaar met de juiste melancholische oogopslag, de warme maar wat onbeholpen licht stotterende stem - en ook de uiterlijke gelijkenis is groot. Maar dat is niet genoeg. Het script van Allard Blom, waarin we de tragiek zouden moeten voelen van de man achter het typetje, is zwak. Het verhaal sleept zich kabbelend voort van liedje naar liedje, met tussendoor wat korte onhandige tekstjes - scènes kun je ze amper noemen - waarin letterlijk wordt uitgelegd dat Tom eerst niet het toneel op durft, dat hij bemoeizuchtig is en succes heeft, dat hij hard werkt en weinig thuis is en dat hij geen financieel wonder is. Maar nergens voelen we drama of dilemma's. In de trage regie van Eddy Habbema blijft Tom Manders zo onderkoeld, dat het publiek als vanzelf niet geëmotioneerd raakt. En echt grappig worden de oude conferences en liedjes van Dorus ook niet gebracht. Het is al met al te saai.

Pas laat in de tweede helft ontstaat er warmte. Manders zingt 'Parels rijgen' als symboliek voor zijn niet ideale leven. Even later wordt hij omringd door vier Dorussen waardoor we zien dat hij zich gevangen voelde in het typetje. In 'Speel de clown', het slotnummer, trekt Henk Poort letterlijk het Dorus-kostuum uit en hij zet zelfs de pruik van Manders af. Kaal, leeg en puur blijft hij achter. Dat grijpt aan. Maar dat is veel te laat.

Gelukkig mocht het publiek soms meezingen, bijvoorbeeld bij 'Twee motten' en 'Bij de Marine'. Daar zat het publiek, gezien de enthousiaste reacties echt op te wachten. Maar die momenten waren spaarzaam. Verder is 'Meneer Cor Steijn', een pianist, geen acteur, niet handig gecast. De rest van het ensemble doet het keurig, al moeten ze soms flauwe stereotypen spelen. Maar John Kraaijkamp is leuk in verschillende komische rollen en acteur Diederick Ensink fascineert omdat hij ook schijnbaar moeiteloos talloze instrumenten bespeelt.

www.dorusdemusical.nl

foto roy beusker

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden