Drahthaar

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Blijkbaar is het normaal dat kinderen zomaar op en in vreemde mensen klimmen

Facebook confronteert zijn gebruikers geregeld met herinneringen. Dat wil zeggen: op een bepaalde datum wordt een statusupdate getoond van een aantal jaar geleden, ook op die datum geplaatst. Op 1 april zag ik een foto terug van Mozes, die ik vier jaar geleden plaatste. Mozes is een Duitse staande draadhaar die ik zo nu en dan zag als vrienden van mij op hem pasten in zijn eigen huis in Uitdam. Ik ging weleens met Mozes zwemmen in het IJsselmeer, de achtertuin van de hond. Een lief dier. Volgens zijn bazinnetje was hij erg ziek, maar daar heb ik nooit iets van gemerkt. Ik was hem eerlijk gezegd vergeten, tot ik hem dus ongevraagd op 1 april te zien kreeg.

Later die ochtend ging ik met dakdekker Rudi een klusje doen, een paar dorpen verderop. Dat hield in dat ik mijn uiterste best deed níet naar Rudi te kijken, die heen en weer liep over de nok van een dak. Op een meter of zeven hoogte, misschien wel acht. Vreselijk, iemand anders op een dak. Zelf op een dak is oké, dat zie je niet. Ik was blij als ik ín het betreffende huis iets te doen had.

Toen we klaar waren, zei Rudi dat hij een plek wist waar we een lekker bakje koffie konden drinken. In het klushuis was alleen oploskoffie voorhanden. "Die zet ik niet, hoor", had ik gezegd. Hij reed naar de Densborner Wassermühle.

Een Nederlands echtpaar runde de zaak. Dakdekker Rudi en ik bestelden koffie met boterkoek. Boterkoek, dat kent men niet in de Eifel. Er zat een Keulse vader met twee kindertjes in het café, die waren er met vakantie.

En toen kwam er een Duitse staande draadhaar binnenlopen. Een ontstellend lief en mooi dier, dat mijn bergschoenen van voor naar achter aflikte. "Jasper", zei ik tegen Rudi. De Duitse kindertjes wilden de hond ook aaien. "Sorry", zei ik tegen het meisje. "Er hat sich in mich verliebt." Ze klom via de achterkant van mijn stoel op en in mij en over mijn schouder begon ze Eppo - zo heette de hond - te aaien. "Rudi", zei ik, de lange haren van het meisje aan de kant duwend, "dat is toch vreemd, dat ik juist vanochtend Mozes terugzag en dat hier nu weer zo'n Drahthaar rondloopt?"

Rudi at bedachtzaam van zijn boterkoek, keek mij eens goed aan, en zei: "Veel te groot." De vader van het meisje zei niets, blijkbaar is het tegenwoordig normaal dat kinderen zomaar op en in vreemde mensen klimmen.

Toen kwam de gastvrouw erachter wie ik was. Ze kraaide het uit. Door mijn columns in Trouw kwamen er Nederlanders bij haar in de bed&breakfast. "Prima toch?" zei ik. Rudi betaalde, ik had geen geld bij me. Eerst moest het 10 euro kosten, na kort overleg tussen het echtpaar 9. "Het is jammer", bromde Rudi in de auto. "Dit wordt nooit wat. Zulke prijzen zijn bespottelijk voor Eifelaars." Waarvan akte.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden