Draaiorgelmuziek

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Twee zussen van in de zestig zitten naast elkaar op de bank. De gelijkenis is treffend. "Ik ben de oudste", zegt een van hen ter verduidelijking. Ze schuift een schaaltje met chocolaatjes over de salontafel mijn kant op. "Neem er lekker een."

Het zonlicht dat uitbundig de kamer binnenvalt, is welkom op een najaarsdag als deze. "U wilt vast weten wat voor man het was", zegt ze. "Onze broer is altijd vrijgezel gebleven. Hij was achter in de zestig, eigenlijk nog helemaal niet zo oud."

"Hij ging naar het ziekenhuis met onduidelijke klachten", vult haar zus aan. "Daar werd hij direct opgenomen. Het bleek foute boel. Leverkanker. Binnen een paar weken waren we hem kwijt. Het was een heel hartelijke man, een leuke oom voor onze kinderen. Jammer dat hij nooit een eigen gezin heeft gehad. Hij is ooit verloofd geweest. Waarom dat is uitgeraakt, weten we niet."

"Zijn verloofde heeft hem opzij gezet", zegt haar zus. "Hij heeft na die tijd nooit meer naar vrouwen om gekeken."

Ze staren beiden naar het boeket tulpen op tafel.

"We gaan hem ontzettend missen", zegt de oudste met een zucht. "De ene week kwam hij bij mij eten."

"En de andere week bij mij."

Samen vertellen ze verder. "Draaiorgels, dat was zijn grootste passie. Hij heeft kasten vol cd's met draaiorgelmuziek en ging met de trein het hele land door naar draaiorgelconcoursen."

"Hij kon er uren over vertellen. Hij kende alle verschillen uit zijn hoofd: de klankkleuren, wist hoeveel poppen er op een orgel stonden, waar het orgel gebouwd was en door wie."

"Het is niet gebruikelijk", zegt de oudste zus voorzichtig, "maar we willen draaiorgelmuziek bij de uitvaart. Een beetje rustig en op een enigszins passende manier."

Twee neven en drie nichten komen de kamer binnen. Er wordt gezoend, stoelen worden aangeschoven. Ik praat ze kort bij, laat de kist zien die uitgekozen is en de tekst voor de kaart.

"We laten toch zeker wel een draaiorgel komen?" zegt een van de neven. Zijn broek hangt laag, aan zijn voeten zitten spierwitte sneakers. "Dat kan echt niet van cd."

De zussen kijken elkaar een beetje benauwd aan. "Is dat niet een beetje... Nou ja, orgelmuziek is al zo anders op een uitvaart en dan ook nog een echt orgel."

"Tuurlijk kan dat! Connecties genoeg", roept een nichtje. Ze noemt een naam. "Als we hem vragen, hebben we direct zijn lievelingsdraaiorgel. We vragen wel wat het kost."

Ze pakken hun mobieltjes erbij. De een start met googelen, de ander toetst het nummer in. Even later roept de neef een prijs. "Oké", roepen de zussen in koor.

"Het gaat vast mooi worden", stelt de een de ander gerust.

"Ik weet wel wat hij moet spelen", zegt een neef. "Hand in hand, kameraden. Hij had twee passies: Feyenoord en draaiorgels, laten we die combineren."

Vijf dagen later staan kist en orgel naast elkaar. "Kan dit wel?" fluistert de oudste zus als we naar binnen lopen. Ik knik.

Kalverstraatklanken vullen de ruimte. Ik herken de melodie van Tulpen uit Amsterdam. "Dit nummer vond ik beter passen", fluistert de andere zus.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden