Downton Abbey bestaat

Niemand zal met je praten, voorspelde de uitgever. Maar Kate Andersen Brower kreeg van het Witte Huis-personeel de sappigste anekdotes te horen.

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

Lyndon Johnson stelde zulke absurde eisen aan zijn douche dat de arme loodgieter overspannen raakte, de Obama's dansten de nacht na de inauguratie op 'Real Love' van Mary J. Blige en in het bed van de Clintons werd na het uitkomen van het Lewinksy-schandaal bloed gevonden, het bloed van de president. Waarschijnlijk had Hillary hem met een boek gemept.

De ene na de andere anekdote rijgt ze moeiteloos aan elkaar. Kate Andersen Brower is een snel pratende, frêle verschijning in een mooie rode jurk, paarlemoerkleurige pumps en een zacht leren jasje. Ze is behept met dat typische stemgeluid dat veel Amerikaanse vrouwen het afgelopen decennium hebben ontwikkeld: licht knijpend, waarbij het eind van de zin in een kraakje eindigt. Andersen Brower is te gast bij het John Adams Institute in Amsterdam en heeft mij vanavond van één ding overtuigd: Downton Abbey bestaat. Het staat in Washington en heet het Witte Huis. Over dat huis, de ruim honderd personeelsleden en hun beroemde tijdelijke werkgevers schreef de Witte Huis-correspondente voor Bloomberg News een boek dat 'De Residentie' heet en een fikse bestseller is in de VS. Ze sprak met ongeveer vijftig voormalige, soms hoogbejaarde portiers, koks, bloemisten, butlers, dienstmeisjes, loodgieters en schilders van het Witte Huis en tikte hun talloze verhalen en anekdotes van achter de schermen op. "Goed idee", zei haar uitgever toen ze het idee twee jaar geleden opperde, nadat ze tijdens haar zwangerschapsverlof alle afleveringen van 'Downton Abbey' had gebinge-watched. "Maar niemand zal met je praten." "Kennelijk", zegt Andersen Brower, "was niemand ooit op het idee gekomen om het ze te vrágen. Aan het eind van hun carrière en leven - inmiddels zijn zes van hen overleden - hadden ze de behoefte om hun verhaal te doen."

Ik was al in 'De Residentie' begonnen. Het is een vermakelijk en ook een beetje een merkwaardig boek, want je kunt het op elke willekeurige pagina openslaan en ik denk zelfs achterstevoren lezen. Het bestaat namelijk voor negenennegentig procent uit niet-chronologisch vertelde anekdotes die licht thematisch aan elkaar geplakt zijn. Ook vanavond draait het hoofdzakelijk om nóg een leuk of bijzonder verhaal, zoals dat van Nixon, die op een nacht een jonge zwarte butler (vrijwel al het personeel is afro-Amerikaans) vroeg met hem te bowlen. En dat er waarschijnlijk ook een fles whisky aan te pas kwam. Het heeft iets vreemds, deze parade van intieme verhalen die van de machtigste mensen op aarde gewone mensen moeten maken. Die ook wel eens op de wc zitten, huilen, onredelijk zijn, of ineens behoefte hebben aan mokkataart (Hillary weer, ten tijde van Lewinsky). Maar zelfs de verhalen over de Clintons, die niet erg geliefd waren, zullen Hillary uiteindelijk meer goed doen dan kwaad, zegt Andersen Brower. "Zo lijkt ze minder op een robot."

De Trumps of de Clintons?

En nu dan de hamvraag: wie ziet het personeel van het Witte Huis het liefst komen, na de verkiezingen? Ondanks alles hebben ze liever de Clintons terug. "Er is veel ongerustheid over Trump", zegt Anderson Brower. "De staf is bang dat hij iedereen zal ontslaan. And hey're afraid the Trumps are going to bling it out.'' Overigens verwacht niemand dat Bill Clinton straks het servies en de gordijnen zal gaan uitzoeken, zoals Hillary destijds deed.

'De Residentie' Luitingh-Sijthoff, 19,99 euro

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden