Review

Down-town Manhattan op de Zuidpool

Regie: George Miller. Met de stemmen van Eliah Wood, Nicole Kidman. In 55 bioscopen. NL versie met de stemmen van Jamai Loman, Lottie Hellingman. In 115 bioscopen.

Je wordt meteen blij van een titel als ’Happy Feet’, zeker als je erbij bedenkt dat die ’Fred Astaire’ met zijn vrolijke voeten deze keer in een pinguïn op de Zuidpool schuilt. De kleine Mumble (zeg Mambo!) is in aandoenlijk onzekere pinguïnnerigheid, de even aaibare opvolger van ’Babe’, het pratende varken dat een decennium terug de wereld veroverde.

Australisch regisseur George Miller werkte met een crew van meer dan 300 mensen aan zijn animatiemusical over pinguïns op Antartica. Hij filmde 18 maanden in Sidney maar was al lang met zijn film bezig. Hij zal dus wel op zijn neus hebben gekeken toen hij werd ingehaald door de oscarwinnende documentaire ’The March of the Penguins’.

Toch hoeft die recente voorganger geen nadeel te zijn. De door het ruwe realisme van de documentaire door elkaar geschudde pinguïnfans kan hiermee herstellen. In ’Happy Feet’ zien we alleen pinguïns naar ons evenbeeld: een soepele mamapinguïn met het fluisterend hese stemgeluid van Nicole Kidman die Marilyn Monroe nadoet, en wel zes pinguïns met alle maffia-accenten die Robin Williams in zijn repertoire heeft zitten. Ze zingen, dansen, stampen, pogo-ën, tappen en ’raven’ op de Zuidpool alsof het down-town Manhattan is.

De plot van ’Happy Feet’ volgt het sprookje van het lelijke eendje. Alle keizerpinguïns op Antartica vinden hun geliefde door een liefdeslied, alleen Mumble brengt een naar piepend geluid voort. Hij kan wel táppen maar dat boeit pinguïns niet. Mumble wordt verstoten als een opperpinguïn hem de schuld geeft van de uit zee verdwijnende vissen en de voortdurende hongersnood. Arme Mumble vindt vier kameraden die met hem mee op reis gaan om die ’aliens’ te vinden die de keizerpinguïns van hun vis beroven.

Een beetje pinguïnzwakte moet je wel meenemen naar het excessief extatische ’Happy Feet’. Voor de koelere observator hebben de pinguinmassa’s die compleet uit hun dak gaan van Queen ook iets beangstigends. Maar in die bizarre euforie schuilt ook de kracht. De grap van op dieren geprojecteerde etnische stereotypes kennen we nu wel en het verhaaltje van de buitenstaander die erbij wil horen is ook niet nieuw.

Maar massa’s pinguïns die aan het stampen gaan op Stevie Wonder, zagen we nog niet eerder. Jammer is wel dat Miller tussen de excessen door ook nog wat over mens en milieu kwijt wil. De choreografie is ’over the top’, de ironie relativeert alles; het was spannender geweest als die zorg om het milieu ook naar het absurde was getrokken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden