Recensie

Down The Rabbit Hole is een feestweekend met bonte acts

Typhoon Beeld Koen Verheijden

'Down The Rabbit Hole' biedt bezoekers veel meer dan muziek. Alles zien, doen en horen op dit festival is onmogelijk.

Vanaf de eerste editie in 2014 werd Down The Rabbit Hole vergeleken met het één jaar oudere Best Kept Secret. Twee nieuwe, middelgrote festivals, allebei gericht op de scherpe randen van de popmuziek. Het was onzeker of er ruimte was voor een van beide en het leek ondenkbaar dat ze allebei zouden overleven. Niet alleen mikken ze op hetzelfde publiek; ook om het programma rond te krijgen vissen ze in dezelfde vijver.

Dit seizoen werd eens te meer duidelijk dat de verschillen groter zijn dan de overeenkomsten. Bij Best Kept Secret ligt de nadruk op het eerste deel van het woord 'muziekfestival', Down The Rabbit Hole richt zich sterk op het tweede. Daarom is het ook niet erg dat de headliners in Beuningen (Moderat, Fleet Foxes en Oscar & The Wolf) niet konden tippen aan Radiohead en Arcade Fire. Moderat deed het vrijdagavond overigens naar behoren, al voelde het optreden meer als een schakel naar het nachtprogramma dan als een echte afsluiter. Fleet Foxes vervulde die rol een dag later wel. Hun fijnzinnige, harmonische folkpop in de lijn van CSNY en Simon & Garfunkel voorzag in de grootste tent tot op de heuvels erbuiten in een van de hoofdingrediënten van het fenomeen festivalgevoel: saamhorigheid.

Het klinkt misschien een beetje oneerbiedig, maar je kon een onvergetelijk weekend beleven zonder ook maar één optreden te bekijken. Elke tien passen belandde je in een nieuwe omgeving: een elitaire cocktailtuin, een kunstopstelling waar je met spiegels en camera's met jezelf geconfronteerd werd, een stijldansles; het was er allemaal. De festivalnaam werd natuurlijk niet voor niets gekozen. Net als Alice in Wonderland viel de bezoeker van de ene verbazing in de andere. Het enige nadeel was misschien dat die overdaad aan impulsen de eigen creativiteit in de weg zat. Je hoefde niet te bedenken dat het geinig zou zijn om met zwerfafval een vlotje te bouwen: het materiaal was precies voor dat doel aangevoerd en er stonden medewerkers klaar om je van scheepsbouwkundig advies te voorzien.

(tekst loopt door onder de afbeelding)

Soulwax Beeld Koen Verheijden

Voor de organisatie is het ondoenlijk om het elk jaar compleet anders te doen. Vaste bezoekers wisten inmiddels dat rapper Jiggy Djé carte blanche kreeg om drie dagen lang een eigen feesteiland met Nederlandse hiphop te vullen; De Staat gaf net als in voorgaande jaren een geheim feest dat op het programma noch op de kaart stond. Hoe leuk ook, de verrassing was daar inmiddels vanaf. Maar goed, je moet minstens drie edities uittrekken om alles gezien te hebben. De muziek deed er natuurlijk wel degelijk toe. Sterke optredens kwamen onder meer van Slaves, Spinvis, Wand en Typhoon. Opvallend was het grote aantal elektronische namen. In die categorie stelde Weval niet teleur. Het duo uit eigen land was niet de meest exclusieve boeking, maar dat vergat je direct wanneer die warme geluidsgolven over je heen spoelden. Trentemøller viel wat tegen. De techno-dj treedt al enige tijd op met een liveband, maar het verliep allerminst strak. Wat dat betreft kon hij wat opsteken van Soulwax, de Belgische band die de omgekeerde route bewandelde om op datzelfde snijpunt van organische en elektronische muziek te geraken.

Nicolas Jaar was waarschijnlijk de meest excentrieke boeking. Rond middernacht, toen iedereen alleen maar wilde dansen, tartte hij zijn publiek met verwarrende soundscapes en grote stukken muziek zonder beat. 'Saai!' riep een meisje op een stil moment door de tent. Je zou het ook uitdagend kunnen noemen. Eindelijk moest de eigen verbeelding worden aangesproken. Het was een danceconcert als een abstract gedicht, dat op sommige momenten meer gemeen had met het klassieke ochtendconcert van Alma Quartet dan met de muziek van Jaars collega-dj's. Het publiek kon alle ernst tot diep in de nacht uit het lijf dansen bij 2manydjs, dat schaamteloos anderhalf uur lang hitjes aaneen reeg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden